Dreaming My Dreams
by Cranberries
https://www.youtube.com/watch?v=gWSjksHySAk

Όταν ήμουν πολύ πιο μικρή είχα ένα δεσμό με ένα αγόρι που οι γονείς του δεν ήθελαν να με βλέπουν ούτε ζωγραφιστή.  Ήμουν πιο μεγάλη από τον φίλο μου, αυτός τότε σπούδαζε ενώ εγώ όχι ακόμη, έβγαινα έξω συχνά και ντυνόμουν σα χίπισσα.  Αυτά έβλεπαν σε μένα και θεωρούσαν ότι δεν ήμουν παρά μία κακή επιρροή για τον γιο τους και ότι σταδιακά θα τον παρέσερνα στον βούρκο της ακολασίας.  Ήταν αντίθετοι καθ’ όλη τη, όχι και τόσο μεγάλη, διάρκεια της σχέση μας και του το υπενθύμιζαν διαρκώς με μόνιμη γκρίνια και μομφές εναντίον μου.  Ο φίλος μου όμως με υπερασπιζόταν με σθένος κι αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να μη με νοιάζει η γνώμη των γονιών του και, λόγο του νεαρού της ηλικίας μου, όχι μόνο δε με ένοιαζε καθόλου αλλά το είχα βάλει και πείσμα να τους προκαλώ ακόμη περισσότερο.  Η πρόκληση ήταν διασκεδαστική τότε.  Σήμερα όλο αυτό δεν το βρίσκω πια τόσο διασκεδαστικό.  Ειδικά τώρα, που είμαι λίγους μήνες παντρεμένη και που προσπαθώ να διατηρήσω τις νέες ισορροπίες με τους γονείς του άντρα μου.

Αυτήν την, αρχαία ομολογώ, ιστορία μου τη θύμισαν, άθελά τους, ένα ζευγάρι φίλων που τον τελευταίο καιρό κάνουμε πολύ παρέα.  Το ζευγάρι αυτό αποτελείται από δύο πολύ αξιόλογα άτομα.  Η κοπέλα είναι επιστήμονας και ο άντρας ασχολείται με την τέχνη.  Έχουν και οι δύο πολύ ενδιαφέρουσες επαγγελματικές πορείες, είναι πολύ κοινωνικοί, με πολύ χιούμορ και καλή διάθεση.  Δύο πολύ ενδιαφέροντες και προικισμένοι άνθρωποι που, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, είναι νέοι, όμορφοι, επαγγελματικά επιτυχημένοι και κυρίως πολύ αγαπημένοι μεταξύ τους.  Λογικά, μετά από μία τέτοια περιγραφή, θα σκεφτείς, όπως σκέφτηκα κι εγώ, ότι τα έχουν όλα και είναι και ιδανικά.  Τα φαινόμενα όμως, δυστυχώς, συχνά απατούν…

Όσο περνούσε ο καιρός και γνωριζόμασταν καλύτερα, έμαθα πράγματα για την ζωή τους που όχι μόνο δεν είναι ιδανικά αλλά είναι και εντελώς λυπηρά.  Όσο παράλογο κι αν είναι αυτό σαν γεγονός, την ευτυχία αυτών των δύο ανθρώπων σκιάζουν οι ίδιοι οι γονείς τους.  Αυτό δεν είναι κάτι που συναντώ πρώτη φορά αλλά δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει.  Οι γονείς της κοπέλας θεωρούν ότι ο άντρας που διάλεξε δεν είναι κατάλληλος γι’ αυτήν, γιατί ονειρεύονταν έναν γιατρό ή κάτι αντίστοιχο για σύντροφό της, και δεν μιλάνε καθόλου με κανέναν από τους δυο τους.  Απ’ την άλλη, οι γονείς του άντρα εφόσον ξέρουν ότι ο γιος τους δεν είναι αποδεκτός από την οικογένεια της γυναίκας του, βγάζουν το θυμό τους πάνω της (λες και φταίει αυτή για την συμπεριφορά των γονιών της) και σαν αντίποινα δεν την αποδέχονται ούτε αυτοί.  Κοινώς, ο απόλυτος παραλογισμός!  

Και δεν είναι φυσικά οι μόνοι.  Ένας φίλος μου όταν χώρισε με την δικηγόρο φίλη του, γιατί ερωτεύτηκε (και τελικά παντρεύτηκε) μια γυναίκα δέκα χρόνια μικρότερη, ηθοποιό στο επάγγελμα και με ένα παιδί, οι γονείς του όχι μόνο αντέδρασαν αλλά ακόμη και σήμερα δεν έχουν δει τη νύφη τους ούτε μία φορά και με τον φίλο μου μιλάνε τυπικά, σαν ξένοι.  Μία άλλη φίλη δεν έχει γνωρίσει ποτέ τους παππούδες της από την μεριά του πατέρα της γιατί σταμάτησαν κι αυτοί και τα αδέρφια του να του μιλάνε, όταν παντρεύτηκε την μητέρα της, που είναι πέντε χρόνια μεγαλύτερή του και θεωρούνταν πολύ «προχωρημένη» στο στυλ και στις συνήθειες για την τότε εποχή.

Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν πάρα πολλές.  Διαλέγω να αναφέρω τις συγκεκριμένες γιατί έχουν ένα πολύ σημαντικό κοινό.  Αυτά τα ζευγάρια έμειναν ενωμένα σα γροθιά, απέναντι στον πόλεμο που δέχτηκαν από τους πιο κοντινούς τους ανθρώπους.  Δεν άφησαν αυτή την δυσκολία να τους χωρίσει και μάλιστα η αγάπη τους έγινε ακόμη πιο δυνατή και σαν μια αδιάρρηκτη ομάδα αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες.  Και τα τρία ζευγάρια φίλων που ανέφερα χαρακτηρίζονται από μία αξιοζήλευτη ομόνοια και αλληλοϋποστήριξη που δεν συναντάς συχνά.

Στον αντίποδα αυτών των περιπτώσεων υπάρχουν και πολλές άλλες που δυστυχώς δεν έχουν αυτή την κατάληξη.  Οι περιπτώσεις δηλαδή που η άρνηση των γονιών, από την μια ή την άλλη πλευρά, να αποδεχτούν την επιλογή συντρόφου του παιδιού τους έχει δηλητηριάσει την σχέση του ζευγαριού και έχει δημιουργηθεί σύγκρουση, διχόνοια και κάποιες φορές η κατάληξη μπορεί να είναι ακόμη και ο χωρισμός.  

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι όλοι μας θέλουμε την αποδοχή και την αγάπη των γονιών μας και η ψυχολογία έχει αποδείξει πόσο βαθιά είναι η επιρροή τους από την βρεφική ακόμη ηλικία μας, όμως η επιρροή αυτή δεν είναι παντοδύναμη!  Ο ενήλικος άνθρωπος μπορεί και πρέπει από ένα σημείο και μετά να αποφασίζει για τον εαυτό του, ανεξάρτητα από τους γονείς του και από το αν αυτοί εγκρίνουν ή όχι τις επιλογές του.  Φυσικά, το ιδανικότερο και το ευτυχές είναι οι επιλογές και τα θέλω μας να είναι αποδεκτά από τους γονείς μας αλλά αυτό δυστυχώς συχνά δεν είναι εφικτό.  

Επειδή η κάθε γενιά είναι πάντα πιο «εξελιγμένη» σε πολλά σημεία από την προηγούμενη και βασίζεται σε πολύ διαφορετικά κοινωνικά πρότυπα, αυτό πάρα πολλές φορές δημιουργεί αυτό που λέμε «χάσμα» ανάμεσα στις γενιές και κατ’ επέκταση ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά τους.  Υπάρχουν οι γονείς που μπορούν να συμβαδίσουν με την εποχή και να κατανοήσουν ότι τα πράγματα αλλάζουν και υπάρχουν κι αυτοί που μένουν προσκολλημένοι σε αυτό που θεωρούνταν επιτρεπτό και «σωστό» με βάση τα στάνταρτ της δικής τους εποχής.  Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το πόση σημασία δίνει κάποιος στο «τι θα πει ο κόσμος» και στα πατροπαράδοτα πρότυπα και κλισέ της ελληνικής οικογένειας, όπως ο δεσμός μάνας-γιού και η έχθρα μεταξύ πεθεράς-νύφης.  

Αυτή είναι μία γενική αιτία που μπορώ να σκεφτώ για τη μη αποδοχή και την απομάκρυνση γονιών από τα παιδιά τους λόγω της επιλογής συντρόφου.  Σαφώς, η κάθε περίπτωση είναι μοναδική και η ανθρώπινη ψυχολογία πολύπλοκη, άρα υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα.  Δυστυχώς το γεγονός είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει, αυτό όμως που μπορεί να αλλάξει είναι η στάση των ανθρώπων που το αντιμετωπίζουν.  Αυτά τα ζευγάρια φίλων μου δίδαξαν ότι υπάρχουν πολλές γωνίες που μπορείς να κοιτάξεις ένα τέτοιο πρόβλημα.  Μπορείς να το δεις σαν ένα μόνιμο αγώνα, σαν αιτία διαμάχης και χωρισμού ή σαν λόγο μόνιμου άγχους και δυστυχίας.  Αλλά μπορείς να το δεις, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό, και σαν την αφορμή της απόλυτης αυτονόμησης της σκέψης και των επιλογών σου.  Των επιλογών που δεν επηρεάζονται από κανέναν εξωτερικό παράγοντα παρά μόνο την πραγματική επιθυμία.  Όπως την επιλογή του συντρόφου που σε κάνει ευτυχισμένο, κι ας μην ταιριάζει με αυτό που είχαν οι γονείς σου στο μυαλό τους σαν τον κατάλληλο για σένα.

Έχω την τεράστια τύχη να έχω δύο γονείς που αποδέχονται πλήρως τις όποιες επιλογές μου μέχρι τώρα και τα πράγματα δείχνουν ότι και οι γονείς του άντρα μου με δέχονται όπως είμαι.  Αυτό όμως που αναρωτιέμαι συχνά είναι, αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, πως θα το αντιμετωπίζαμε σαν ζευγάρι.  Θα μέναμε ενωμένοι και θα το αντιμετωπίζαμε μαζί σαν ομάδα, όπως οι φίλοι μας, ή θα κατάφερνε να μας διασπάσει;   Σίγουρα δεν θα αναρωτιέμαι για πάντα.  Η ζωή και ο γάμος φέρνουν κι άλλα τόσο μεγάλα προβλήματα, άρα δε μένει παρά να περιμένουμε να δούμε…