Θυμάμαι την εποχή που φτιάχναμε με τον άντρα μου το πρώτο μας σπίτι. Βάζοντας όλες τις διακοσμητικές μας ικανότητες σε εφαρμογή, προσπαθώντας να το κάνουμε τέλειο. Τότε όλα ήταν συμμαζεμένα. Όλα ήταν στη θέση τους. Γυρνούσαμε από την δουλειά σε ένα σπίτι γεμάτο οργάνωση και τάξη.

Ήταν η ίδια εποχή που όταν βρισκόμασταν σε σπίτια φίλων μας που είχαν παιδιά, αναρωτιόμασταν γιατί τα σπίτια τους είναι σε εμπόλεμη κατάσταση. Τότε ήταν που συζητούσαμε και του έλεγα: «Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ σε εμάς! Τα δικά μας παιδιά θα έχουν όλα τους τα παιχνίδια στα δωμάτια τους. Θα μαζεύουν τα πράγματα τους και παντού θα υπάρχει τάξη. Θα μάθουν να σέβονται τον κοινό χώρο της οικογένειας και να λειτουργούν με τους κανόνες της. Το σαλόνι θα είναι πάντα σαλόνι και όχι παιδότοπος. Μα πως μπορούν και ζουν μέσα σε τέτοιο χάος;» Και γυρνούσα σπίτι ανακουφισμένη που έχω πάρει τόσο σωστές αποφάσεις και σίγουρη ότι θα τις τηρήσω ότι και να γίνει.

 Όταν φτιάχνεις σπίτι και δεν έχεις παιδιά, οι επιλογές σου είναι πολύ μακριά από τις ανάγκες που αργότερα θα προκύψουν. Καναπέδες λευκοί (και οτιδήποτε άλλο λευκό), γυάλινα τραπέζια, φωτιστικά δαπέδου, επικίνδυνα αντικείμενα... Αντικείμενα που όταν τα αγοράσεις είσαι γεμάτος χαρά και ενθουσιασμό για το design και την αισθητική τους και μόλις αποκτήσεις παιδί μετατρέπονται σε θανατηφόρα όπλα που απειλούν το αγγελούδι σου και σε γεμίζουν απορίες του τύπου «μα καλά, τι σκεφτόμουν όταν το πήρα... πόσο άχρηστο... πεταμένα λεφτά! Δεν έβαλα φωτιστικό μέσα στο σπίτι μου, δολοφόνο έβαλα» και άλλα τέτοια..

Το παράδοξο είναι πως το σαλόνι γίνεται παιδότοπος με την θέληση σου. Δεν έχει πια σημασία να είναι όλα στη θέση τους. Γιατί, βασικά, δεν έχουν όλα θέση... Και ναι, στους λευκούς μου καναπέδες έχω ρίξει μεγάλα φαρδιά καλύμματα, και στους τοίχους έχω σημάδια από μαρκαδόρους ή μικρά γκρεμίσματα. Και φυσικά σε όλες τις γωνίες, τραπέζια, σκάλες έχω αυτά τα αντιαισθητικά baby proof αφρολέξ για να μην ανοίξουν τα κεφάλια τους και σε όλες τις πρίζες προστατευτικά. Και αν έρθεις καλεσμένος δεν θα μπορείς να ανοίξεις καμία πόρτα, ντουλάπι ή βρύση. Ούτε καν το καπάκι της τουαλέτας.

Βέβαια υπάρχει πάντα διαθέσιμη η βεράντα. Όταν τα παιχνίδια έχουν φτάσει μέχρι το ταβάνι και το πάτωμα φιλοξενεί τα μαξιλαρένια κάστρα τους, το μπαλκόνι παραμένει σε τάξη. Και μόλις έρθει εκείνη η μαγική ώρα του ύπνου, βάζουμε ένα ποτήρι κρασί και καθόμαστε εκεί. Προσποιούμενοι ότι πίσω μας είναι όλα στη θέση τους και όχι το χάος.

Αλλά είναι ένα σπίτι γεμάτο χαρά. Φωνές και τραγούδια. Με παιδιά ελεύθερα να παίζουν όσο θέλουν και γονείς που δεν φοβούνται να τα αφήσουν να το κάνουν.

Αυτό που κάποτε ήταν το σαλόνι μου, νόμιζα πως ήταν υπέροχο, minimal, συμμαζεμένο, όμορφο, γεμάτο τάξη.
Όμως δεν ήταν..
Ήταν άδειο, άφωνο, άχρωμο, ορφανό.

Και να σου πω και κάτι..; Δεν το θέλω με τίποτα πίσω!
Γιατί τώρα ξέρω.
Θα το έχω και πάλι.

Όταν τα παιδιά μου θα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Όταν θα ψάχνουν την πρώτη ευκαιρία για να φύγουν από το σπίτι και να βγουν με τους φίλους τους. Όταν θα πάνε φαντάροι. Όταν θα πάνε σε άλλη πόλη να σπουδάσουν. Όταν θα φτιάξουν το δικό τους σπίτι. Όταν θα κάνουν τη δική τους οικογένεια.

Τότε θα έχω όλο το συμμάζεμα του κόσμου!

Και να δω τι θα το κάνω....