Μεγαλώνοντας το όνειρο της επαγγελματικής μου αποκατάστασης πήρε πολλές μορφές.  Το πρώτο που είπα εκεί κοντά στα νήπια ήταν ότι ήθελα να γίνω ψιλικατζού (θα έτρωγα όσες μαστίχες και παγωτά ήθελα, λίγο το έχεις;).  Μετά το πήγα σε κάτι πιο γκλάμορους και ήθελα να γίνω τραγουδίστρια, ξεκουφαίνοντας για χρόνια τους γύρω μου.  Επειδή όμως, παρ’ όλες τις προσπάθειες μου, το κοινό μου ποτέ δεν έδειξε ιδιαίτερο ενθουσιασμό στα παθιασμένα μου ακαπέλα σόλο, είπα εντάξει, δεν πειράζει, δεν θα γίνω τραγουδίστρια, θα γίνω όμως ηθοποιός (σιγά που θα άφηνα την διασημότητα έτσι εύκολα)!  Όταν πια ήμουν μαθήτρια λυκείου απέκτησα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ψυχολογία και μέχρι να τελειώσω το σχολείο είχα αποφασίσει ότι αυτό θέλω να σπουδάσω.  Τελικά με κέρδισε η κοινωνική ανθρωπολογία, όπου βρήκα και την πραγματική μου κλίση, όμως η ψυχολογία ποτέ δεν έπαψε να με ενδιαφέρει σαν αντικείμενο, όχι πια
σε επαγγελματικό επίπεδο αλλά σε προσωπικό.

Η ψυχολογία του κάθε ανθρώπου παίζει τον πιο καθοριστικό ρόλο στη ζωή του.  Επηρεάζει σχεδόν τα πάντα.  Το πώς βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή, τους άλλους, τον κόσμο, τις σχέσεις μας, τις επιλογές μας και κυρίως τον εαυτό μας.  Η ψυχολογία μας μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους και χαρούμενους αλλά και να μας ρίξει στην κατάθλιψη και στο φόβο.  Μπορεί να μας αρρωστήσει αλλά και να μας γιατρέψει.  Όλες οι απαντήσεις βρίσκονται κάπου μέσα μας, πλεγμένες σε ένα πολύπλοκο δίχτυ παραγόντων, αλληλεπιδράσεων και βιωμάτων.  Πολύπλοκο και πολύ μπερδεμένο είναι η αλήθεια και τις περισσότερες φορές δυσκολευόμαστε πολύ να το ξεμπερδέψουμε για να βρούμε την άκρη του νήματος και να πάρουμε τις απαντήσεις που ψάχνουμε.  

Η ψυχολόγος που πήγαινα ένα διάστημα έκανε κάποια στιγμή έναν παραλληλισμό που μου άρεσε πολύ.  Μου είπε ότι όλοι μέσα μας, βαθιά, έχουμε κάτι δωματιάκια, σαν υπόγεια, που εκεί μέσα έχουμε κλείσει οτιδήποτε δεν θελήσαμε να αντιμετωπίσουμε, δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες που μας προκαλούν πόνο.  Τα υπόγεια αυτά είναι κλειστά καιρό, ξεχασμένα και αραχνιασμένα, πολύ τρομαχτικά για να τολμήσουμε να τα ανοίξουμε.  Εκεί μέσα όμως κρύβονται απαντήσεις και λύσεις, κι επειδή είναι πολύ δύσκολο να το πάρουμε απόφαση να ανοίξουμε την πόρτα και να αντιμετωπίσουμε ό,τι είναι θαμμένο εκεί μέσα, σε αυτό μπορεί να μας βοηθήσει ένας επαγγελματίας ψυχολόγος.  Ο ψυχολόγος ξέρει τον τρόπο να μας βοηθήσει να ανοίξουμε το υπόγειο και να βγάλουμε στην επιφάνεια τα «πως» και τα «γιατί» της ύπαρξής μας.  Ξέρει να μας δείξει πώς να ξεμπερδέψουμε το κουβάρι των συναισθημάτων μας και μπορεί να μας δείξει το δρόμο που μόνοι μας, οικιοθελώς, πρέπει να περπατήσουμε για φτάσουμε εκεί που προσδοκούμε.

Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα, ακόμη και στις μέρες μας, το θέμα του ψυχολόγου αποτελεί ταμπού.  Εσφαλμένα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το να ζητήσουν τη βοήθεια ενός ψυχολόγου τους καθιστά αυτομάτως «τρελούς» και τους στιγματίζει κοινωνικά.  Υπάρχει και η πεποίθηση του «τι ξέρει ο ψυχολόγος που δεν ξέρω εγώ;» ή «σιγά μην μπορέσει να βοηθήσει».  Η άλλη τάση των ημερών είναι ότι μας συμβαίνει να ψάχνουμε απαντήσεις στο Google.  Από ένα απλό πονοκέφαλο μέχρι μία προβληματική συναισθηματική μας κατάσταση το Google είναι πάντα εκεί γεμάτο με πάσης φύσεως απαντήσεις, διαγνώσεις και θεραπείες.  Καλό και χρήσιμο το Google αλλά όταν αφορά ιατρικό θέμα ή ψυχολογικό τις περισσότερες φορές πιο πολύ μπορεί να μας μπερδέψει παρά να μας βοηθήσει.  Γιατί ο κάθε ένας μας είναι διαφορετικός και όλες οι λύσεις δεν ταιριάζουν στην κάθε περίπτωση.  

Ο ψυχολόγος δεν είναι μάγος για να χτυπήσει το μαγικό του ραβδάκι και να κάνει το πρόβλημα να εξαφανιστεί.  Είναι ένας επιστήμονας που έχει εκπαιδευτεί να μας βοηθήσει να λύσουμε μόνοι μας το πρόβλημά μας και να φτάσουμε στις απαντήσεις που γυρεύουμε.  Κάποτε έλεγα ότι όταν έχουμε καλούς φίλους δεν χρειαζόμαστε ψυχολόγους, όταν όμως πήγα σε έναν, ψάχνοντας τις δικές μου απαντήσεις, κατάλαβα πόσο λάθος ήμουν.  Είναι εντελώς διαφορετικοί οι ρόλοι των φίλων και του ψυχολόγου.  Εξίσου απαραίτητοι και οι δύο, χωρίς να ακυρώνει ο ένας τον άλλο αλλά εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς.

Είναι θλιβερό, στερεότυπα και προκαταλήψεις να μας εμποδίζουν να βοηθήσουμε τον εαυτό μας.  Το να επισκεφτείς ένα ψυχολόγο δεν σε καθιστά σε καμία περίπτωση «προβληματικό».  Η δική μου πεποίθηση είναι ότι σε χαρακτηρίζει σαν έναν άνθρωπο που «ψάχνεται» και που προσπαθεί να βελτιωθεί.  Γιατί όταν δεν είσαι καλά με τον ίδιο σου τον εαυτό δύσκολα θα είσαι καλά με οτιδήποτε άλλο.  Μπορεί να μην σπούδασα τελικά ψυχολογία αλλά δεν θα σταματήσω πότε να είμαι υπέρμαχός της και να υποστηρίζω το πόσο καλό μπορεί να μας κάνει.  Όχι τόσο η ψυχολογία που είναι το μέσον, αλλά κυρίως η θέληση τού να βρούμε την δύναμη μέσα μας να αντιμετωπίζουμε τους δαίμονές μας.  Τους δαίμονες που όταν τους βγάλουμε στο φως συνειδητοποιούμε ότι τελικά δεν είναι και τόσο τρομαχτικοί… 

Το κείμενο αυτό το εμπνεύστηκα από τη Ναταλία, που αν και δεν γνωριζόμαστε, μου έδειξε ότι είναι ένας άνθρωπος με δύναμη, θέληση και κυρίως θάρρος, ώστε να έρθει αντιμέτωπη με τους φόβους της και να τους νικήσει.

Lithium
by Evanescence
https://www.youtube.com/watch?v=PJGpsL_XYQI

 

photos www.the-open-mind.com