Όταν ήμουν έγκυος στην Ραφαέλα είχα διαβάσει τα πάντα για την εγκυμοσύνη και φυσικά και για τον θηλασμό. Ήξερα απ’ έξω άρθρα ολόκληρα. Είχα αποφασίσει οτι θα θηλάσω ο κόσμος να χαλάσει. Ο Γιάννης με κοιτούσε λίγο σαν την τρελή, γιατί δεν ήξερε και πολλά για το «σπορ» και σου λέει οκ, μην τρελαίνεσαι κιόλας. 

Ήρθε η ώρα της γέννας λοιπόν και της αλήθειας!
Ο θηλασμός, αν και το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, δεν είναι και το πιο εύκολο. Ορίστε το είπα! Η δική μου εμπειρία τουλάχιστον αυτό λέει. 

Για αρχή, όσο ήμουν στην κλινική έβγαλα αλλεργία σε έναν επίδεσμο με κόλλα που μου έβαλαν πάνω από την τομή, (τένζο) και σίγουρα δεν βοήθησε τα πράγματα. Το εγκαυμα που μου προκάλεσε η κόλλα, σε συνδυασμό με την τομή από την καισαρική μπορείτε να καταλάβετε ότι οι κινήσεις ήταν πάρα πολύ περιορισμένες. Με την ψυχολογία μου να είναι στο πάτωμα, έπρεπε να κρατάω το μωρό ψηλά για να μην ακουμπήσει στις διάφορες κρέμες που είχα αλείψει πάνω στη πληγή.

Η αλλεργία σίγουρα δυσκόλεψε τα πράγματα αλλά και πάλι, όπως θα ξέρετε οι μανούλες, περίπου το τρίτο 24ωρο κατεβαίνει το γάλα και εκεί αρχίζουν τα ωραία.

Το στήθος μου ήταν σαν μπάλες ποδοσφαίρου. Να μην μπορώ να το ακουμπήσω. Οι οδηγίες από τις μαίες στην κλινική λίγο απ΄όλα..βάλε θήλαστρο, κάνε κρύες κομπρέσες, κάνε ζεστές, βγάλε με το χέρι, ‘κάτσε να σε πιέσω να δω αν έχεις γάλα..’, (από τον πόνο μπορεί και να την χτυπούσα), κάνε μασάζ, βάλε ψευδοθηλές γιατί το μωρό δεν μπορεί να θηλάσει κτλ… Είχα ζητήσει και αποκλειστικό θηλασμό και είχα και το άγχος αν το μωρό τρώει αρκετά. 

Ο μόνος που χαιρόταν ήταν ο Γιάννης για την φυσική αυξητική του στήθους μου. Σοφό πράγμα η φύση, έλεγε. Τον αγαπάμε όμως ακόμα και αν ήθελε να βγάλει φωτογραφία στις 3 το πρωί. 

Γυρίζοντας στο σπίτι θήλαζα με ψευδοθηλές το οποίο ήταν πολύ εκνευριστικό. Άντε αποστείρωνε ψευδοθηλές, να πνίγεται η μικρή, να θέλω να τσιρίξω εγώ. Εννοείται οτι πονούσα χωρίς αυτές, γιατί φυσικά μου τις είχε τραυματίσει μιας και δεν την έβαζα σωστά στο στήθος επειδη δεν είχα ιδέα! 

Να προσθέσω εδώ οτι έπαθα και μαστίτιδα μέσα στον πρώτο μήνα. Ανέβασα πυρετό και πονούσα πολύ. Τελικά μετά από πολλές γνώμες και συζητήσεις πήρα αντιβίωση και πέρασε έτσι. 

Συνέχιζα να θέλω να θηλάσω απλά ήθελα να μιλήσω με κάποιον που ξέρει πραγματικά πως να βοηθήσει για να γίνει όλο πιο εύκολο. Κάπως έτσι γνώρισα την  Βίκυ Φαρδογιάννη, πιστοποιημένη σύμβουλος θηλασμού, που με βοήθησε πολύ και που ακόμα μέχρι σήμερα θα με συμβουλέψει για το οτι απορία προκύψει. Βίκυ σε ευχαριστώ που ήσουν εκεί για όλες τις στιγμές πανικού και απόλυτης άγνοιας!

Έτσι πέρασε ένας χρόνος αποκλειστικού θηλασμού με την Ραφαέλα χωρίς πίεση και άγχος παρά μόνο αγάπη. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να γίνει. Δεν πιστεύω οτι ΠΡΕΠΕΙ να θηλάσεις οπωσδήποτε ή για να θεωρηθείς καλή μητέρα πρέπει να θηλάσεις 3 χρόνια. Θα θηλάσω ΑΝ ΘΕΛΩ και ΓΙΑ ΟΣΟ ΘΕΛΩ, γιατί μόνο έτσι έχει νόημα.