Η πιο όμορφη βόλτα του κόσμου είναι εκεί που αγαπάς. Για μένα είναι η βόλτα στο μέρος που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Στην πόλη που είναι οι γονείς μου, ο αδελφός μου και η οικογένεια του, οι κολλητές μου φίλες.

Κάθε φορά ψάχνω την παραμικρή ευκαιρία να πάω Θεσσαλονίκη. Ένα ρεπό, μια αργία, μια καθαρά Δευτέρα στην προκειμένη. Πάνω από δέκα χρόνια ζω στην Αθήνα και όμως για μένα το σπίτι μου είναι εκεί. Εκεί που γεμίζουμε αγάπη, και εγώ και τα παιδιά μου. Εκεί που είναι τόσοι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Και τώρα πια που οι υποχρεώσεις είναι πολλές και ο Φίλιππος πάει στην πρώτη δημοτικού γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρισκόμαστε εκεί συχνά. Η αγωνία μου λοιπόν είναι να μάθω στο μικρό μου, τον Μιχαήλ, πόσο μαγική είναι αυτή η πόλη. Γιατί εκείνος βρίσκεται εκεί όλο και πιο σπάνια και σίγουρα όχι όσο θα ήθελα. Θέλω να του μάθω ότι κατάγεται από ένα μέρος που ξεχειλίζει ομορφιά. Στα τοπία του και στους ανθρώπους του. 

Τον πήγα λοιπόν για άλλη μια φορά στο σημείο που γεμίζω αναμνήσεις και συναισθήματα. 


Την παραλία μου. Στην Θεσσαλονίκη μου. Κάναμε την πιο όμορφη βόλτα του κόσμου. Είδαμε τη θάλασσα, χαζέψαμε τους σκειτάδες, παίξαμε στο πάρκο, χαιδέψαμε σκυλάκια και φυσικά παρακολουθήσαμε αυτό το υπέροχο ζωντάνο θέατρο που ανοίγεται στην αγκαλιά του Θερμαικόυ. Λατέρνες, μικρές μπάντες και ζωντανά αγάλματα!

Το χάρηκε πολύ και μείναμε εκεί κοντά τρεις ώρες. Ήταν γεμάτος χαρά και ενέργεια. Φύγαμε όταν πια είδαμε και το ηλιοβασίλεμα. “Πάμε Μιχαήλ;” Ο μικρός μου εξερευνητής οδήγησε μόνος του το Stokke του στον δρόμο της επιστροφής. 

Αυτά τα απογεύματα θέλω να θυμάται μεγαλώνοντας. Αυτά θυμάμαι και εγώ και αυτά είναι που με κάνουν πάντα να επιστρέφω.
Γιατί αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο σε κρατάει για πάντα κοντά του.