Νομίζω το μεγαλύτερο άγχος μου από τότε που γεννήθηκε ο μικρός πρίγκηπας ήταν πώς θα το έπαιρνε η Ραφαέλα. Το σκέφτομαι και πονάω μόνο που το θυμάμαι. Η Ραφαέλα είχε μια μελαγχολία στα μάτια της.. ήταν λίγο πεσμένη, λίγο στα ΄χαμένα΄.  
Και εγώ το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα ποτέ, και πιστεύω και όλες οι μανούλες του κόσμου, θα ήταν να προκαλέσω την ‘στεναχώρια’ της κόρης μου. Και όμως δεν μπορούσα να κάνω και πολλά.. Είχα μιλήσει με όσες μαμάδες 2 παιδιών ήξερα και ρωτούσα τι μπορώ να κάνω και ΑΝ υπάρχει κάτι που μπορεί να την βοηθήσει για να το κάνει πιο εύκολο. 

Να μερικά εμπειρικά tips:
Να περνάω χρόνο μαζί της, οι δυο μας
Να της ζητάω να με βοηθάει με πράγματα που έχουν να κάνουν με το μωρό, πχ αλλαγή πάνας, να μου φέρει την πιπίλα, το πετσετάκι, την κουβέρτα κτλ
Να μην ‘ακυρώνω’ το μωρό, δηλαδή να μην της λέω..μόνο εσένα αγαπάω και όχι το μωρό κτλ
Να της λέω το πόσο πολύ χαίρεται το μωρό όταν την βλέπει και πόσο χαμογελάει όταν είναι κοντά του (που είναι αλήθεια!αυτός την έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί της)
Να της λέω το πόσο την ΑΓΑΠΩ και να της δίνω απλόχερα όλες τις αγκαλιές του κόσμου!

Μετά από πολλές συζητήσεις λοιπόν αυτό που κατάλαβα είναι ότι χρειάζεται χρόνο πάνω απ’ όλα. Είναι αυτό που λένε..είναι σαν να σου φέρνει ένα ωραίο πρωινό ο άντρας σου την γκόμενα και να σου λέει ‘τώρα θα την αγαπήσεις και θα την γουστάρεις όσο εγώ! Και θα μένει μαζί μας, στο κρεβάτι μας και θα είναι για πάντα μαζί μας. Θα την φιλάω, θα την αγκαλιάζω και εσύ πρέπει να κάνεις το ίδιο!’. Είναι σκληρό, όχι αστεία. 

Εγώ έχω έναν αδερφό 20 χρόνια μικρότερο οπότε μεγάλωσα σαν μοναχοπαίδι. Δεν ξέρω πως είναι να μοιράζεσαι με κάποιον τα παιχνίδια σου, ούτε το δωμάτιο, ούτε τους γονείς σου! Γι’ αυτό και γω μαζί με την Ραφαέλα κάνω εκπαίδευση τώρα. Το περνάω μαζί της. 

Τώρα πλέον, μετά από 2 μήνες συνύπαρξης, με ατελείωτη χαρά την παρατηρώ και βλέπω ότι είναι καλά.. δηλαδή γενικά είναι ένα πολύ χαρούμενο παιδί που παίρνει άπειρη αγάπη από παντού. Η ίδια δεν έχει εκδηλώσει εχθρικές διαθέσεις προς τον μικρό, (τώρα αν καταλάθος φύγει η μπάλα προς το κεφάλι του είναι άλλο θέμα..) αλλά και θα τον φιλήσει και αν κλάψει θα τρέξει να με ενημερώσει για να τρέξω με την σειρά μου και να του δώσω την πιπίλα ή να τον πάρω αγκαλιά και μάλιστα με την ενθάρρυνσή της. Θέλει να τον αγκαλιάσει, να του πει μια ιστορία και να χορέψει μπροστά του για να την θαυμάσει!

Δεν θα με κάνει κάτι πιο χαρούμενη από το να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους, να αγαπηθούν και να είναι παρεάκι μια ζωή. Αλλά και από την άλλη αγάπη με το ζόρι γίνεται?? δεν γίνεται! So we’ll have to see..

ALL U NEED IS LOVEEEE!!