Children of the Sun
by Twarres
https://www.youtube.com/watch?v=lZ2DRhuQeEA

 

“Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.

Είναι οι γιοι κι οι κόρες του πόθου της ζωής 

για τον εαυτό της.

Έρχονται μέσα από εσάς, 

όχι όμως από εσάς.

Και μολονότι είναι μαζί σας, 

δεν ανήκουν σε σας.

 

Μπορείτε να τους χαρίσετε την αγάπη σας,

 όχι όμως και τις σκέψεις σας,

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.

Μπορείτε να τους παρέχετε ένα κατάλυμα για το σώμα τους, 

αλλά όχι για τις ψυχές τους,

Γιατί οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του μέλλοντος, 

που είναι κλειστό για σας, ακόμη και για τα όνειρά σας.

Μπορείτε να επιδιώξετε να τους μοιάσετε, 

αλλά μην προσπαθήσετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν.

Γιατί η ζωή δεν βαδίζει προς τα πίσω, 

ούτε και καθυστερεί στο χθες.

Εσείς είσαστε τα τόξα, 

απ’ τα οποία εκτοξεύονται σαν ζωντανά βέλη τα παιδιά σας.

…………. “

Ο Προφήτης, Χαλίλ Γκιμπράν, 1923


Δεν είμαι μητέρα παιδιών.  Είμαι θεία, νονά, φίλη των παιδιών των φίλων μου και κόρη μιας μητέρας.  Είμαι υπέρμαχος και θαυμαστής όλων των παιδιών.  Της ξεγνοιασιάς τους που σταδιακά χάνεται στον αγωνιώδη και μακρύ δρόμο προς την ενηλικίωση.  

 

Η δική μου εποχή ξεγνοιασιάς 

Ένας δρόμος δύσβατος, για το παιδί αλλά και για τον γονιό.  Τον γονιό που πασχίζει παλεύοντας με την αγωνία, τις απορίες, την αβεβαιότητα και τις ενοχές να κάνει το καλύτερο που μπορεί για το παιδί του.  Συχνά αναρωτιέμαι, μήπως αυτή πάλη είναι περιττή.  Γιατί τι περισσότερο θέλει ένα παιδί για να διαβεί ομαλά αυτόν το δρόμο πέρα από την ειλικρινή και άνευ όρων αποδοχή του γονιού του;  

Αποδοχή της προσωπικότητας του, των επιλογών του, των προτερημάτων και των αδυναμιών του.  Της ψυχής του.  Αποδοχή του γεγονότος ότι το παιδί δεν θα πάρει το δρόμο που θέλει ο γονιός του αλλά τον δικό του γιατί μόνο έτσι θα είναι ευτυχισμένο στη ζωή του.  Αυτό που ήθελες να κάνεις αλλά ποτέ δεν έκανες (πχ. μπαλέτο, να γίνεις αρχιτέκτονας κτλ) ή αυτό που κατάφερες να κάνεις (πχ μεγάλο δικηγορικό γραφείο, ιατρείο κτλ) δεν είναι το κληροδότημα που πρέπει να επιβάλεις στο παιδί σου.  Το όνειρο που δημιουργεί ο γονιός για το παιδί του, από πριν ακόμη γεννηθεί, μπορεί να γίνει πέτρα στο λαιμό του.  Γιατί το παιδί δεν είναι η προέκταση του γονιού του, ούτε το μέσον για να κάνει τα δικά του όνειρα πραγματικότητα.  Είναι μια μοναδική οντότητα με της δικές της επιθυμίες και όνειρα.  Το μόνο που χρειάζεται είναι να το υποστηρίξεις καθώς παίρνει το δικό του δρόμο, να του κάνεις χώρο και να μάθεις από αυτό.

Τα παιδιά έχουν την τάση να επιβεβαιώνουν τους γονείς τους.  Αν πιστεύεις ότι το παιδί σου είναι τεμπέλης θα σε επιβεβαιώσει.  Αν πιστεύεις ότι δεν μπορεί να είναι υπεύθυνο και να κάνει “σωστές” επιλογές, πάλι θα σε επιβεβαιώσει.  Ότι προβάλεις πάνω του θα το καθρεφτίσει στη συμπεριφορά του και στη ζωή του, γιατί αν το λέει ο “σοφός” γονιός κάποιο δίκιο θα έχει.  Αν όμως του δείξεις εμπιστοσύνη, δεν θα την προδώσει.  Αν πιστέψεις στο παιδί σου, θα πιστέψει κι αυτό στον εαυτό του.  Η εμπιστοσύνη και η αποδοχή της μοναδικότητάς του είναι τα κλειδιά στην πόρτα της ευτυχίας και της δημιουργίας ενός ανθρώπου που πατάει με σταθερά βήματα και σιγουριά στο δρόμο της ζωή του.

 

 

Μπορείς να δώσεις στο παιδί σου την ώθηση για να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ή μπορείς να του τα κόψεις και να το καρφώσεις στη γη.  Ίσως να του τα κόψεις γιατί είναι και τα δικά σου κομμένα, όμως αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να κοπεί.

Γιατί την αγάπη δεν μπορείς να την κρατάς φυλακισμένη μήπως την χάσεις. 

Γιατί τα παιδιά μας δεν είναι δικά μας παιδιά.  Δεν μας ανήκουν.  Ανήκουν στο μέλλον και στα όνειρά τους.

 

 

 

 

photo e-steki.gr, blog.sch.gr, jkazantzis.blogspot.gr