Πριν λίγες μέρες, μετά από ένα ωραιότατο καβγαδάκι με τον άντρα μου (ας μην αρχίσω να σου λέω γιαυτο, θα βαρεθείς..) τακτοποίησα κάποιες φωτογραφίες. Όταν θέλω να ξεχαστώ το κάνω αυτό. Διαλέγω νέες για να εκτυπώσω και οργανώνω τα άλμπουμ μου. 

Έπεσα πάνω σε διάφορα ταξίδια μας. Πριν τα παιδιά ή και μετά. Μόνοι μας ή και μαζί τους. Και σκεφτόμουν ότι όποτε το κάνουμε αυτό, με κάποιο μαγικό τρόπο ξαναγνωριζόμαστε, ξαναερωτεύομαστε! Και η ανάμνηση αυτών των στιγμών μας δίνει την δύναμη να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα.

Κοιτούσα φωτογραφίες των παιδιών μας και αναρωτιόμουν πότε μεγάλωσαν τόσο; Που πήγε ο χρόνος; Είδα μέσα από αυτές τις εικόνες και έζησα ξανά τις πρώτες διακοπές του Φίλιππου, τα πρώτα του βήματα, τα πρώτα του λόγια, τα πρώτα γενέθλια, ο πρώτος του αγώνας και η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό. Η πρώτη σχολική γιορτή, τα πρώτα Χριστούγεννα και όλη η συλλογή από όλα “τα πρώτα” που έχει η κάθε μαμά για το κάθε παιδί της.

Να… γιαυτό μου αρέσει να εκτυπώνω φωτογραφίες. Θέλω να τις βλέπω, θέλω να τις πιάνω, να τις νιώθω, να φτιάχνω άλμπουμ και να τα ξεφυλλίζω. Τι νόημα έχει να τις έχω σε ένα στικάκι, ένα σκληρό δίσκο ή κάποιον υπολογιστή. Όσες φωτογραφίες έχω εκεί είναι σαν να μην τις έχω. Ποτέ δεν μπαίνω να τις δω, εκτός αν χρειαστεί κάτι να ψάξω. Όπως και με τα βιβλία. Δεν κατάλαβα ποτέ τους ανθρώπους που διαβάζουν μέσα από tablet. Αν δεν το πιάσεις, δεν το ξεφυλλίσεις, δεν το μυρίσεις, πως θα το διαβάσεις…;
Ξέρω.. ξέρω.. τεχνολογία! Λυπάμαι, δεν μπορώ να την ακολουθήσω.. Θέλω τα βιβλία μου να γεμίζουν βιβλιοθήκες και οι φωτογραφίες μου τοίχους και άλμπουμ.

Η ζωή μας λοιπόν, είναι αυτές οι στιγμές. Και είναι σημαντικό να τις θυμόμαστε. Όχι για να ζούμε μέσα στο παρελθόν, ούτε για να παλέψουμε με φαντάσματα. Αλλά για να προκαλέσουμε τον εαυτό μας. Να ζηλέψουμε τη στιγμή και να την ξαναδημιουργήσουμε. Και να την ξαναζήσουμε. Να δούμε πόσο γρήγορα μεγαλώνουν τα παιδιά μας και να θυμίσουμε στον εαυτό μας να μην χάνει στιγμή. Να ρουφάει το κάθε λεπτό. Το κάθε “πρώτο” των παιδιών μας που δεν θα είναι πρώτο ποτέ ξανά. Το κάθε μας “πρώτο” σαν ζευγάρι που δεν θα είναι πρώτο ποτέ ξανά. Και έτσι να χαρούμε ακόμα πιο πολύ όλα τα επόμενα “πρώτα” που θα έρθουν. Και τα δεύτερα.. και τα τρίτα..

Είναι σημαντικό κάθε στιγμή από όλες αυτές να την θυμόμαστε. Γιατί ότι ξεχνάς είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Είναι σαν να το πετάς.

Μετά από λίγη ώρα ομολογώ πως και εγώ είχα ξεχάσει, είχα πετάξει. Είχα πετάξει τον λόγο που μαλώσαμε. Και δεν ήμουν θυμωμένη πια. Έτσι απλά.

Υ.Γ. Ευτύχως που από τους καβγάδες μας δεν έχω φωτογραφίες! Σε συνδυασμό με την ασθενή μου μνήμη, αυτό είναι του γάμου μας το μυστικό!