Περπατούσα ένα μεσημέρι στο δρόμο ώσπου εντελώς ξαφνικά ήρθε μια απότομη ριπή αέρα, σαν από το πουθενά και έριξε μία αγκαλιά φθινοπωρινά, κίτρινα φύλλα επάνω μου.  Πολλά κόλλησαν στο φουστάνι μου κάνοντάς με να μοιάζω… φθινοπωρινή.  Κοίταξα γύρω μου το παχύ στρώμα από τα πεσμένα φύλλα που σκέπαζαν σχεδόν όλο το πεζοδρόμιο κι ένιωσα μια ανείπωτη χαρά στην καρδιά μου.  Το φθινόπωρο σε λίγο τελειώνει κι εγώ, τόσο απορροφημένη στην καθημερινότητα μου, δεν κοίταξα ούτε μία φορά γύρω μου την ομορφιά της αλλαγής της φύσης που κάποτε τόσο με εκστασίαζε.  Την τόση ομορφιά που υπάρχει γύρω μας και που κάποτε έκανε την καρδιά μου να θέλει να σκάσει από την ένταση του συναισθήματος.  Πως ξέχασα να νιώθω έτσι;  Πως ξέχασα να κοιτάω γύρω μου;  Πως χώθηκα τόσο βαθιά στη ρουτίνα και στις καθημερινές μικρές μου μάχες, κάτι που έλεγα ότι ποτέ δεν θα κάνω;

Κάποτε άφηνα τις ομορφιές και τις ασχήμιες να γεμίζουν την καρδιά μου με χαρές και λύπες.  Βίωνα τα συναισθήματα με ένταση και γέμιζα σελίδες περιγράφοντας τα, υμνώντας τα.  Η πολυτιμότερη συμβουλή που πήρα ήταν να ακολουθώ πάντα την καρδιά μου.  Να σκέφτομαι με την καρδιά και όχι με το μυαλό.  Στα αθώα και ανέμελα χρόνια είχα υποσχεθεί ότι θα το κάνω πάντα.  Όμως το «πάντα» είναι ύπουλο, ξεγλιστράει στη λήθη και όταν κάποια στιγμή ξαφνικά το θυμηθούμε μας περιγελά…  Το ξέχασα αυτό το «πάντα» και σαν υπνωτισμένη ξυπνάω, ζω, κοιμάμαι και δεν θυμάμαι να «νιώσω» έντονα τον κόσμο γύρω μου.  Γιατί χωρίς τα συναισθήματα τι μας ξεχωρίζει από τις μηχανές;  Όταν δεν ζούμε αλλά απλά υπάρχουμε;

Έχεις νοιώσει ποτέ την καρδιά σου να βουλιάζει?  Μία πικρή κουβέντα, ένα περίεργο βλέμμα, μία ανεπιθύμητη διένεξη, παρεξηγήσεις, στεναχώριες, απογοητεύσεις… και η καρδιά βουλιάζει αργά και βασανιστικά στον πάτο του ωκεανού, στον ωκεανό της θλίψης.

Έχεις νιώσει την καρδιά σου να σκάει από χαρά?  Ένα τραγούδι, ένας χορός, μία γλυκιά κουβέντα, ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, μία όμορφη εικόνα, η αγάπη… και η καρδιά νιώθει ότι δεν αντέχει την ομορφιά του κόσμου, του κόσμου με τις τόσες χαρές. 

Η καρδιά!  Πολύπλοκο, αδιερεύνητο, σε μεγάλο βαθμό, όργανο, με αντιδράσεις ποικίλες και απρόβλεπτες.  Χαρές και πίκρες, νίκες και ήττες, επιτυχίες και απογοητεύσεις, αγάπη και μίσος.  Οι αντιθέσεις της καρδιάς μας, τα συναισθήματα που μας θυμίζουν ότι είμαστε ζωντανοί.  Γιατί είσαι ζωντανός μόνο όταν ΝΙΩΘΕΙΣ!  Νιώθεις όποιο συναίσθημα παράγει η ανθρώπινη καρδιά, βιώνεις τα ερεθίσματα που σε πείθουν ότι είσαι ζωντανός, ότι δεν είμαστε pixel στην ψηφιακή εικόνα του σύμπαντος.  Είμαστε ζωντανοί οργανισμοί και έχουμε την ευτυχία ή την κατάρα της ενσυναίσθησης του κόσμου γύρω μας, του κόσμου με τις τόσες ομορφιές.  Αρκεί να έχεις τα μάτια και την καρδιά ανοιχτά.

Αυτό το κείμενο το έγραψα απλά για να αποχαιρετίσω το Νοέμβρη και για υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι από εδώ και στο εξής δεν θα ξεχάσω πάλι να βλέπω την ομορφιά γύρω μου.  Όχι μόνο να την βλέπω αλλά και να την βιώνω.  Να την αφήνω να μπαίνει στην καρδιά μου και να γίνεται συναίσθημα.  Ο φετινός Νοέμβρης, έστω και στην εκπνοή του, μου έκανε ένα ανεκτίμητο δώρο.  Με ένα του αεράκι και μερικά φθινοπωρινά φύλλα ξύπνησε την κοιμισμένη μου καρδιά και μου θύμισε ότι οι στιγμές περνάνε κι ότι αν δεν είμαι εκεί θα τις χάσω για πάντα, γιατί ποτέ πια δεν γυρνάνε πίσω.

*

" Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.
 
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" 
όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του,
για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω από ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του
παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

~Pablo Neruda


Μουσική πρόταση:
Época
by Gotan Project
https://www.youtube.com/watch?v=Vbh-jn8V54c


Photos: Γιώργος Κωστόπουλος  www.gk-studio.gr
Τις φωτογραφίες αυτού του κειμένου τις έβγαλε ο φωτογράφος σύντροφός μου που μέσω της τέχνης και της ιδιαίτερης ματιάς του μου έμαθε ότι η ομορφιά και οι στιγμές δεν εκφράζονται μόνο με λέξεις αλλά φυλακίζονται για πάντα και μέσα σε εικόνες.  Μου έδειξε ότι το συναίσθημα ενός ολόκληρου δικού μου γραπτού μπορεί να αποτυπωθεί σε μία μόνο εικόνα, επιβεβαιώνοντας τη φράση «μία εικόνα, χίλιες λέξεις».