Ξεκίνησε και η αγωνιστική μας… 
Βέβαια.. βέβαια.. έχουμε και τέτοια…

Αν είσαι αγορομάνα η ιστορία με το ποδοσφαιρο και τα γήπεδα μάλλον θα σου είναι αρκετά οικεία.  

Σάββατο πρωί ο πρώτος μας αγώνας και από εδώ και πέρα κάθε δεκαπέντε ημέρες. Αυτή τη φόρά παίζανε με την ΑΕΚ.
Στολή, παπούτσια και..  “Mαμά πάρε πετσέτα για τον ιδρώτα!”
Εντάξει.. θέλω να πέσω κάτω απο τα γέλια, αλλα φυσικά δεν το κάνω. Με σοβαρότητα του απαντάω:
“Φυσικά Φίλιππε. Πως δεν το σκέφτηκα;”
Έβαλε στουν μικρούς του ώμους την τεράστια τσάντα και φύγαμε για το γήπεδο. 

Μόλις φτάσαμε το θέαμα ήταν πολύ χαριτωμένο. Μικρά αντράκια, μόλις έξι χρονών, τρέχουν δεξιά αριστερά να συναντήσουν τους φίλους τους, φωνάζουν, γελάνε και χωρίς καμία αγωνία για τον αγώνα που ακολουθεί, παίζουν στην μικρή παιδική χαρά που έχει μέσα το Λεοντάριο γήπεδο.

Από την άλλη πλευρά οι γονείς. Αυτό το θέαμα όμως δεν ήταν και πολύ χαριτωμένο. Αγωνία, άγχος, εκνευρισμός.
Στην μια πλευρά μαμάδες και γιαγιάδες βουτηγμένες στην κινδυνολογία μιλάνε για τα σοβαρά ατυχήματα που έχουν συμβεί σε ποδοσφαιριστές και για το πόσο επικίνδυνο άθλημα είναι.
“Μα καλά για το ποδοσφαιρο μιλάνε;” σκέφτομαι. Από μέσα μου, μην πέσουν και να με φάνε… 

Από την άλλη πλευρά οι μπαμπάδες. Εκεί κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σοβαρές, με καφέδες και τσιγάρα στα χέρια, γοργό βήμα αγωνίας πάνω κάτω, και εντάσεις με άλλους μπαμπάδες χωρίς προφανή λόγο. Φωνάζουν στα παιδιά τους να μην παίζουν, να κάτσουν φρόνιμα και να ενυδατωθούν για τον αγώνα που ακολουθεί. Τα παιδιά για την ώρα, δεν ακούνε και συνεχίζουν να παίζουν. Ευτυχώς…

Η ώρα φτάνει και τα παιδιά μπαίνουν μέσα στο γήπεδο. Είναι τόσο χαρούμενα! Φωνάζουν, γελάνε, τρέχουν. Όπως σε κάθε αγώνα, κάθονται το ένα δίπλα στο άλλο και κάνουν χειραψία πριν ξεκινήσει το ματς. Βγαίνουν και την ανάλογη φωτογραφία! Τι χαριτωμένα!
“Κώστακη συγκεντρώσου και άσε τα χαχανιτά!!!” θα μου διακόψει βάρβαρα την όμορφη σκέψη μου ο διπλανός μπαμπάς από την αντίπαλη ομάδα.

Ο αγώνας ξεκινάει. Εμείς μια παρέα, το ίδιο χαζοχαρούμενοι με τα παιδιά μας, με κινητά και κάμερες στα χέρια, τραβάμε φωτογραφίες και βίντεο. Χειροκροτάμε και ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας με ότι μέσο έχουμε, ότι και αν γίνεται. Βάζουμε γκολ, χειροκροτάμε το κατόρθωμα. Τρώμε γκολ, χειροκροτάμε την προσπάθεια. Και γελάμε.. γελάμε πολύ! Μπαίνουν και στις δύο ομάδες αρκετά γκολ, αλλά το κλίμα είναι πολύ ευχάριστο και τα παιδάκια όλα χαρούμενα. Ή σχεδόν όλα…

Μετά από λίγη ώρα, πηγαίνοντας στο μπαρ να πάρω καφέ, διασχίζω όλο τον διάδρομο γύρω από το γήπεδο. Και τότε το βλέπω. Γονείς θυμωμένοι, φωνάζουν στα παιδιά τους απίστευτα λόγια που δεν τολμώ καν να σου πω. Βρίζουν προπονητές και διαιτητές. Απειλούν Θεούς και δαίμονες. Και κυρίως απειλούν τα ίδια τους τα παιδιά. Φυσικά πάνω από όλα κάνουν υποδείξεις. Υποδείξεις ατελείωτες! Είναι κόκκινοι από τα νεύρα, μιλάνε απότομα στις γυναίκες τους που τους λένε να ηρεμήσουν και όποιον άλλο βρεθεί μπροστά τους, για προφανή ή όχι λόγο. Εγώ “τα άκουσα” γιατί πέρασα μπροστά τους την ώρα του αγώνα.

Εννοείται ότι μας κοιτούσαν περίεργα και το κλίμα ήταν ηλεκτρισμένο. Σαν να παίζαμε εμείς έναν αγώνα δικό μας. "Γονείς" με "Γονείς". Όχι χωρισμένοι ανάλογα με την ομάδα, αλλά ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας, καθώς και στις δύο ομάδες υπήρχαν και οι δύο κατηγορίες γονιών.

Στο ημίχρονο τα παιδιά βγήκαν έξω από το γήπεδο να πιουν λίγο νεράκι και να πάρουν μια αγκαλιά. Κάποια παιδιά. Γιατί για κάποια άλλα η υποδοχή δεν ήταν το ίδιο ζεστή. Φωνές και φυσικά υποδείξεις και οδηγίες. Απόλυτη ξερολίαση λες και τα παιδιά δεν έχουν γνώση, ένστικτο και φυσικά προπονητές. 

Δεν μου αρέσει να ασκώ κριτική, ειδικά σε γονείς. Θέλω να πιστεύω πως ο καθένας κάνει ότι θεωρεί καλύτερο για το παιδί του. Όμως θυμώνω. Θυμώνω πολύ. Όταν βλέπω αυτά τα μεγάλα, γεμάτα λαχτάρα μάτια τους, να περιμένουν ένα "Μπράβο" που δεν έρχεται ποτέ. Μην τυχόν και πάρει το παιδί και τα μυαλά του"αέρα".

Όχι, δεν είμαι ειδικός και ούτε μπορώ να σου κάνω επιστημονική τοποθέτηση. Ούτε ξέρω αν είμαι ή όχι καλή μαμά. Μπορώ όμως να σου μιλήσω σαν κόρη. Γιατί προσπαθώ να θυμάμαι πως είναι να είσαι παιδί. Να βασίζεται όλος σου ο κόσμος στην υποστήριξη και την αγκαλιά των γονιών σου. Στην κατανόηση, την αποδοχή και την επιβράβευση τους. Να τους κοιτάς μέσα στα μάτια και μέσα από την δική τους αγάπη να αγαπάς και εσύ τον εαυτό σου. Και να τον σέβεσαι. Και να τον αποδέχεσαι. Και δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτή την αγκαλιά. Ακόμη και τώρα. 

Πιστεύω πραγματικά πως ο τρόπος για να γίνεις ο καλύτερος γονιός που μπορείς, είναι πέρα από τα βιβλία και τους ειδικούς. Πέρα από την επιστήμη και τις ατελείωτες αναλύσεις.. Είναι να θυμάσαι πως ήταν να είσαι παιδί. Και να κάνεις ένα και μόνο πράγμα.

Να γίνεις για το παιδί σου, ο γονιός που σαν παιδί θα ήθελες να έχεις…