Σου γράφω αυτό το γράμμα, μωρό μου, για μένα. Μήπως και καταλάβω, μήπως και ξυπνήσω, μήπως και προλάβω τα λάθη μου..
Κράτα το καλά, θα το χρειαστείς.
Να μου το δώσεις τη ημέρα που θα ξεχάσω και πάλι. Και όλες τις ημέρες μετα από αυτήν..

Τόσο μικρός, στην αρχή της ζωής σου, στο ξεκίνημα του ταξιδιού σου, σε κοιτώ και νιωθω τόσο λίγη μπροστά στο μεγαλείο σου. 

Το στόμα σου ακόμα δεν λέει λόγια, αλλά τα μάτια σου μιλάνε διαρκώς. 
Μαθαίνουν πολλά κάθε στιγμή, όμως διδάσκουν ακόμη περισσότερα... 

Ήδη τόσο σοφότερος απο μένα, πως να σε φτάσω...

Μου χαμογελάς! Τι ανταμοιβή! Σαν να μου λες ευχαριστώ μαμα για ότι κάνεις..
Που να ήξερες ποσα κάνεις εσύ για μένα.. Πόσα ευχαριστώ να χωρέσουν σε μια κόλλα χαρτί... Πως να σου δώσω πίσω όσα μου δίνεις και πως να σου ανταπωδώσω το φως που έφερες στην ζωή μου...
Άσε με μόνο να βαδίζω δίπλα σου, να σε παρατηρώ, να σε προσέχω και να μαθαίνω απο σένα...

Και μην ξεχνάς να μου δίχνεις αυτό το γράμμα...

Όλες τις φορές που θα σταματήσω το παιχνίδι σου.
Όλες τις φορές που θα σε κάνω να μεγαλώσεις.
Όλες τις φορές που θα σε κρατήσω μαζί μου χαμηλα.
Όλες εκείνες τις φορές που θα προσπαθήσω να σου μάθω τον χρόνο, να σου μάθω να βιάζεσαι και να μην προλαβαίνεις.
Και όλες τις φορές μετά απο αυτήν...

Δείξε μου το γράμμα και μάθε μου εσύ. Μάθε μου να παίζω ξανά, να γίνω παιδί. Μάθε μου να πετάω ψηλά και να ρουφάω την ζωή.
Και αν θες, κράτα μου το χέρι να μην τρέχω..

Συγχώρα με, ψυχή μου, για τα λάθη που θα κάνω.
Συγχώρα με για τις φορές που δεν θα καταλάβω, για τις φορές που θα κοιτάξω αλλά δεν θα δώ, για τις φορές που δεν θα ακούσω..
Συγχώρα με αν δεν νιώθεις συχνά την αγάπη μου ή αν σε πνίγω με αυτήν.  
Συγχώρα με, άγγελε μου, για τις φορές που θα σου κόψω τα φτερά και θα σε τραβήξω απότομα στη γη..
Συγχώρα με για όλες τις φορές που θα προσπαθήσω να σε πείσω πως εγω ξέρω τα πάντα, εγώ ξέρω τι χρειαζεσαι, εγω ξέρω το καλό σου και πως εσύ δεν ξέρεις.. είσαι μικρός. 

Ξέρεις, το κάνουν αυτό οι μεγάλοι. Πόσο μικροί!


Και μην ξεχνάς να μου δίνεις αυτό το γράμμα. Την ημέρα που πάλι θα ξεχάσω και όλες τις ημέρες μετά απο αυτήν...
Ξέρω ότι η γνώση μου είναι φτωχή, τόσο λίγη για να σε κατευθύνει... Όμως φοβάμαι τόσο πολύ για σένα. Και ο φοβος είναι πιο δυνατος απο την γνώση.

Κάνε, μάτια μου, πως με ακούς... αλλά ακου μόνο την καρδιά σου! 

Άκουσε την με προσοχή γιατι μόνο εκείνη ξέρει τον δρόμο της ευτυχίας σου. Και πάρε τον δρόμο αυτόν, και μείνε πιστός στην διαδρομή σου. Φτάσε στο μέρος εκείνο που θα πλημμυρίσεις χαρά και θα γεμίσεις φως. Φτάσε εκεί και κοίτα με... κοίτα με απο μακρια..
Τώρα πια, είμαι η πιο ευτυχισμένη μαμα του κόσμου...!

ΥΓ Και μην ξεχάσεις να διαβάσεις αυτό το γράμμα, την ημερα που και συ θα γίνεις γονιός και θα ξεχάσεις σαν εμένα. Και όλες τις ημέρες μετά από αυτήν... 

Σαγαπώ