Πρώτες 40 μέρες..χμ.. Πόσο διαφορετικά βλέπω τα πράγματα τώρα που πέρασαν..Αλλά πώς πέρασαν είναι το θέμα.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 14 Αυγούστου και ώρα 13.45, στη Γενική κλινική Θεσσαλονίκης, γεννούσα τον γιο μου! Βέβαια, έχω και έναν γιο πλέον. Θυμάμαι η πρώτη ερώτηση με το που τον είδα ήταν αν είναι καλά. Και ήταν πολύ καλά ευτυχώς! Φτου φτου κούκλος είναι μου έλεγαν όλοι αν και ήξερα οτι 5 λέπτα άνθρωπος πόσο όμορφος μπορεί να είναι;! 

Την τρίτη μέρα φύγαμε από την κλινική, παρόλο που είχα κάνει καισαρική, και πήγαμε σπίτι με την Ραφαέλα. Και εκεί άρχισαν τα κλάματα..τα δικά μου, της Ραφαέλας, του μωρού και νομίζω οτι και ο Γιάννης έκλαιγε από μέσα του, μόνο γιατί δεν τον έπαιρνε να κλάψει φανερά!! 

Η αλήθεια είναι οτι εγώ ήμουν χειρότερα από όλους. Κλάματα χωρίς λόγο, αλλά και κλάμα με λόγο (σκέψεις του στυλ..τι έχει γίνει τώρα, πώς θα τα καταφέρω, μάλλον βιαστήκαμε να κάνουμε δεύτερο παιδί, ενοχές για την Ραφαέλα που την βάζω να περάσει τέτοιο στρες στα καλά καθούμενα, πως θα είμαι καλή μητέρα για τον γιο μου, σκέψεις οτι τελείωσε η ζωή μου και άλλα τέτοια πολλά). 

Τη μια στιγμή ήμουν στον πάτο, την άλλη καλούτσικα, μία έπαιζα θέατρο για την Ραφαέλα παρόλο που είμαι τραγική ηθοποιός και το παιδί μια χαρά καταλάβαινε οτι δεν ήμουν καλά και άντε δώστου τύψεις και γιαυτό, και την άλλη πήγαινα στο μπάνιο και έκλαιγα σαν να μην υπάρχει αύριο. Πεποισμένη οτι δεν μαγαπάει πια η κόρη μου, και οτι μόνο τον μπαμπά της θέλει, έκλαιγα απαρηγόρητη. 

Η τομή δε, με περιόριζε να κάνω κάποια πράγματα. Ούτε μια αγκαλιά της προκοπής δεν μπορούσα να την πάρω. Ενοχές και γι αυτό. Ένα “όνειρο” ζούσα. Το μωρό εν τω μεταξύ ήταν πολύ ήσυχο, ένας ‘ροζ’ άγγελος που το μόνο που ήθελε ήταν γαλατάκι, και φροντίδα. 

Αχ τι μήνας..και όταν ερχόταν το βράδυ..αχ αυτό το βράδυ..θηλασμός, γάλα παντού, χασμουρητά, πάνες, κρέμες, και άλλες πάνες, κακά, μετεγχειριτικοί πόνοι, πρήξιμο στήθους και φυσικά με τις ορμόνες να έρχονται και να φεύγουν συνεχώς. Φυσικά οι ωραιότατοι κολοικοί του μικρού έδιναν τη δική τους νότα στην όλη βραδιά

Ο Γιάννης, αφανής ήρωας,  να προσπαθεί να κρατήσει όρθιο οτι μπορούσε με νύχια και με δόντια αλλά πόσο να αντέξει και αυτός

Σήμερα, μετά από 40 μέρες, άρχισα να βλέπω λίγο φως στο τούνελ! Έχω να πω με βεβαιότητα οτι νιώθω πολύ καλύτερα, οι γλυκιές ορμόνες σταμάτησαν να με χτυπάνε με μανία και μπορώ να ευχαριστηθώ τα μωρά μου με μια ηρεμία. Τα βράδια εξακολουθούν βέβαια να είναι ακριβώς τα ίδια και αγωνία συνεχίζω να έχω και θα έχω απ’ότι φαίνεται για πολύ καιρό, για τα πάντα ουσιαστικά, αλλά τουλάχιστον οι μέρες που δεν ήξερα τι γίνεται και τι μου συμβαίνει ειναι αισίως πίσω μου

Υπάρχουν φυσικά γυναίκες, μεταξύ τους και κάποιες φίλες μου που δεν τα έζησαν σαν εμένα τα πράγματα και ήταν μια χαρά απο την αρχή και άλλες που τους πήρε πολύ καιρό για να συνέλθουν. Μακάρι να ανήκεις στην πρώτη κατηγορία. Αν όχι, να ξέρεις οτι θα περάσει και θα νιώσεις πολύ καλύτερα. Στο υπόσχομαι. Αν δεις πάλι οτι σου φαίνεται βουνό όλο αυτό μη διστάσεις να πάρεις βοήθεια από ειδικό. Ότι βοήθεια μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου σε αυτη τη φάση, μόνο καλή ιδέα μπορεί να θεωρηθεί. Και όταν θα είσαι ΕΣΥ καλά θα είναι όλοι στο σπίτι καλά. Ρώτα και τον Γιάννη να στο επιβεβαιώσει!

Αλλά καταλήγω στο ότι όσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός, άλλο τόσο αξίζει.. για όλα τα ‘σαγαπώ μανούλα’ που ακούς, για όλες τις τέλειες αγκαλιές, για όλα τα χάδια, για τα γλυκά χαμόγελα και όλη την αγάπη που σε κάνει να αντέχεις ακόμα ένα ξάγρυπνο βράδυ..

Καλό κουράγιο σε όλες μας!