Mishale
by Andru Donalds
https://www.youtube.com/watch?v=g-5pkcczRqs

Παγκόσμια ημέρα δικαιωμάτων των ζώων, των ανθρώπων, των παιδιών, του περιβάλλοντος, των ομοφυλοφίλων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, της ανεξιθρησκίας, των γυναικών και πολλών άλλων.  Η θέσπισή τους υπάρχει για να μας θυμίζει και να μας ενημερώνει, κατά καιρούς, το πόσο αυτά τα δικαιώματα καταπατούνται και το πόσο δεν θεωρούνται καθόλου δεδομένα.  Η επίτευξη της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και ο σεβασμός στο υπόλοιπο ζωικό και φυτικό περιβάλλον που μας περιβάλλει δυστυχώς αποτελεί έναν διαρκή και γεμάτο εμπόδια αγώνα που, παρ’ όλη την, θέλω να πιστεύω, αυξανόμενη ευαισθητοποίηση του κόσμου, έχει ακόμη μακρύ δρόμο να διανύσει. 

  

Η παγκόσμια ημέρα των ζώων, που ήταν το περασμένο Σάββατο 4 Οκτωβρίου, δεν είναι γιορτή.  Διάβασα δεκάδες ιστορίες βάναυσης κακομεταχείρισης ζώων και στον αντίποδα άλλες τόσες ιστορίες προσπάθειας διάσωσης αυτών των ζώων.  Υποκύπτοντας σ’ αυτήν την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου για κατηγοριοποίηση χώρισα, απλοϊκά, τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες.  Σ’ αυτούς που κακοποιούν τα ζώα, σ’ αυτούς που προσπαθούν να σώσουν τα ζώα και σε αυτούς που απλά αδιαφορούν ή φέρονται επιπόλαια (του τύπου, έλα μωρέ, ζώα είναι).  

Στην κατηγορία αυτών που κακοποιούν τα ζώα δεν είναι μόνο αυτοί που χτυπούν και βασανίζουν ένα ζώο ικανοποιώντας τα σαδιστικά τους ένστικτα αλλά και οι κυνηγοί που από χόμπι σκοτώνουν άγρια ζώα και αυτοί που τα χρησιμοποιούν σε τσίρκο ή σε θαλάσσια πάρκα φυλακίζοντάς τα σε μία ζωή για την οποία σίγουρα δεν προορίζονται.  Επίσης, σε μεγαλύτερη κλίμακα είναι η χρήση των ζώων σαν πειραματόζωα, όχι μόνο για ιατρικούς σκοπούς, αλλά και για την παρασκευή καλλυντικών προϊόντων, η εκτροφή τους για την εκμετάλλευση της γούνας τους, οι βάρβαρες, πολλές φορές, συνθήκες που επικρατούν σε χώρους μαζικής εκτροφής ζώων και οι βάναυσοι τρόποι θανάτωσής τους.  Αποκορύφωμα δε αποτελεί η καταστροφή των οικοσυστημάτων από την ανεξέλεγκτη απληστία του ανθρώπινου είδους απέναντι στη φύση και κατ’ επέκταση ο αφανισμός ολόκληρων ειδών.

Ένα άλλο πολύ έντονο φαινόμενο σήμερα είναι η εγκατάλειψη εκατοντάδων ζώων συντροφιάς, όπως γάτες και σκύλοι.  Πολλοί άνθρωποι που έχουν αγοράσει ή τους έχουν χαρίσει κάποιο ζωάκι, επειδή το βαρέθηκαν, τους κούρασε η φροντίδα του, γέρασε ή αρρώστησε, άλλαξαν γνώμη, σπίτι, πόλη, σύντροφο ή με αφορμή οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία εγκαταλείπουν το ζώο τους στο δρόμο.  Μία κίνηση εντελώς ανεύθυνη και με παντελή έλλειψη ευαισθησίας που σαν αποτέλεσμα έχει να γεμίζουν οι δρόμοι με αδέσποτα ζώα, πολλά εκ των οποίων δεν έχουν καμία πιθανότητα επιβίωσης εκτός σπιτιού. 

 

Συγκατοικώντας πολλά χρόνια τώρα, με την γάτα μου τη Μισέλ, μπορώ να απαριθμήσω τις αμέτρητες στιγμές χαράς και συντροφικότητας που μου έχει προσφέρει και άλλες τόσες δυσκολίες που έχω αντιμετωπίσει.  Δυσκολίες έχουν όλες οι σχέσεις αλλά όταν αγαπάμε κάποιον προσπαθούμε να τις ξεπεράσουμε και να τις αντιμετωπίσουμε, όταν μπορούμε ή να κάνουμε υπομονή, όταν δεν μπορούμε.  Σε αυτό το επίπεδο, για μένα, δεν έχει μεγάλη διαφορά η διαχείριση της σχέσης με ένα ζώο, το οποίο επέλεξες να ζήσει μαζί σου.  Οφείλεις να σεβαστείς τις ιδιαιτερότητές του και να θυμάσαι πάντα ότι εσύ επέλεξες αυτή τη σχέση.

Μια μεγάλη δοκιμασία έζησα πριν χρόνια όταν αποφασίσαμε με τον τότε φίλο μου να συγκατοικήσουμε μετά από ένα μεγάλο διάστημα σχέσης, που έδειχνε να πηγαίνει καλά.  Μοιράσαμε την ντουλάπα, τις δουλειές του σπιτιού, τα έξοδα και χαρούμενοι κουρνιάσαμε στην θαλπωρή του σπιτιού.  Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησε, όμως από ένα σημείο και μετά σύννεφα γκρίνιας και καυγάδων σκίασαν την θαλπωρή αυτή.  Ο λόγος;  Η παρουσία της Μισέλ.  Ο φίλος μου την αντιμετώπιζε σαν την πηγή όλων των κακών.  «Γεμίζει τρίχες τα ρούχα μου, τον καναπέ, το χαλί.  Πάει στην άμμο της και μετά κυκλοφορεί στο σπίτι.  Νιαουρίζει και με ενοχλεί.  Στέκεται εκεί που δεν πρέπει και με ενοχλεί.  Όταν τρώω κάτι θέλει κι αυτή και ενοχλεί.  Δεν κάθεται να την χαϊδέψω όποτε έχω όρεξη εγώ, είναι στριμμένη.»  Και ούτω καθεξής.  Κι εγώ βρέθηκα στη θέση να προσπαθώ με νύχια και με δόντια να υπερασπιστώ το δικαίωμα τής παραμονής της στο σπίτι που ζει από 3 μηνών και να εξηγώ το δέσιμο και την αγάπη που της έχω.  Ούτε μία στιγμή δεν μπήκα σε δίλλημα σχετικά με το τι θα κάνω, παρ’ όλες τις πιέσεις από τον φίλο μου και από κάποιους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου, που με απορία με ρωτούσαν αν θα διακινδυνεύσω τη σχέση μου για «μία γάτα».

Καταλαβαίνω και σέβομαι απόλυτα την επιλογή ανθρώπων, που παρ’ όλο που τα αγαπούν δεν θέλουν ζώα στο σπίτι ή στο διαμέρισμα τους.  Καταλαβαίνω επίσης και την πεποίθηση του φίλου μου ότι τα ζώα δεν είναι για το σπίτι, όμως η πεποίθηση αυτή ερχόταν σε άμεση σύγκρουση με την δική μου, η οποία είναι ότι όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη της υιοθεσίας ενός ζώου δεν υπάρχει καμία δικαιολογία αρκετά ισχυρή για να το εγκαταλείψεις.  Τα επιχειρήματα του χτυπούσαν πάνω στον τοίχο των δικών μου και αντιστρόφως, κι έτσι αναλωνόμασταν σε καθημερινή τριβή με θέμα τη Μισέλ.

Με τον φίλο μου τελικά χωρίσαμε για άλλους λόγους και με τη Μισέλ μετράμε πια 18 χρόνια συγκατοίκησης, η οποία μου έχει διδάξει το αίσθημα της ευθύνης και της φροντίδας ενός πλάσματος που μου προσφέρει και του προσφέρω ό,τι μπορούμε ο καθένας, ανάλογα με τη φύση του.  Αγαπώ τα ζώα πολύ και δεν καταλαβαίνω όλη αυτή τη βία και την εκμετάλλευση στην οποία  τα υποβάλει ο άνθρωπος.  Δεν έχω πάει να σταματήσω φαλαινοθηρικό καράβι, δεν έχω διαδηλώσει έξω από τσίρκο, ούτε έχω δεθεί στα κάγκελα έξω από σφαγείο ζώων.  Το μόνο που  μπορώ να πω ότι έχω κάνει είναι να στέκομαι επάξια έναντι των ευθυνών που ανέλαβα, έστω κι αν αυτές αφορούν μία απλή γάτα.

Μπορεί να συμφωνείς μαζί μου, μπορεί και να με βρίσκεις υπερβολική.   Δέχομαι την όποια κριτική σου.  Το μόνο που σου ζητάω είναι πριν αναλάβεις την ευθύνη ενός ζώου να σκεφτείς τρεις φορές τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις από τη βολή σου και αν πραγματικά το θέλεις τόσο πολύ, ώστε να σε συντροφεύει για το υπόλοιπο της ζωής του. 

 

Photo ratses.gr, hato.com