Σεπτέμβριος. 

Ένας μήνας που ανέκαθεν σηματοδοτούσε για μένα καινούρια ξεκινήματα, φρέσκιες αρχές! Πάντα ένιωθα ότι εδώ βρίσκεται η αρχή του χρόνου και όχι στην Πρωτοχρονιά. Τον Σεπτέμβριο ξεκινάνε τα σχολεία, οι σχολές και οι τηλεοπτικές σεζόν. Το Σεπτέμβριο για μένα ξεκινάει πάντα η δίαιτα, η εκκαθάριση στο σπίτι και την ντουλάπα μου, η τάξη και η ανακατάταξη σε όλους τους τομείς της ζωής μου αλλά και τα γνωστά “ποτέ ξανα δεν θα…” και “από δω και πέρα πάντα θα…” 

Ίσως είναι που Σεπτέμβριο γεννήθηκα και εκεί ορίζεται ο κύκλος κάθε χρονιάς μου και προστίθεται και κάθε χρόνος που παίρνω στις πλάτες μου. Φέτος 34. Πω πω! 34! Και κάθε φορά η ίδια συζήτηση με τον εαυτό μου. Έκανα όλα όσα ήθελα να κάνω μέχρι σήμερα; Τήρησα φέτος όλα όσα μου υποσχέθηκα; Σε ποιον ρόλο μου είμαι συνεπής και σε ποιον όχι; Είμαι αρκετά καλή μητέρα; Είμαι αρκετά γυναίκα; Είμαι ακόμα σέξυ; Είμαι καλή σύζυγος, επαγγελματίας, κόρη, φίλη, ερωμένη, αδελφή, θεία, νονά; Τόσο πολλά που πρέπει να γίνουν κάθε μέρα, τόσο λίγες οι 24 ώρες που έχει…

Και φέτος νιώθω έναν ακόμη ρόλο να με τριγυρνάει. Αυτόν της “δασκάλας”. Αυτό δεν οφείλει να είναι μια μητέρα ενός εξάχρονου παιδιού που πάει πια στο “μεγάλο σχολείο”; Ή μήπως όχι;

Πρώτη δημοτικού! Νομίζω τρομάζει πιο πολύ εμένα, παρά εκείνον.

Πήγαμε να πάρουμε το “μεγάλο” μας γραφείο. Μέσα στο κατάστημα, εκεί στο τμήμα με τα γραφεία, δεκάδες νέοι φοιτητές με τους γονείς τους, να ψάχνουν έπιπλα να επιπλώσουν το νέο τους σπίτι. Το πρώτο τους σπίτι. Μακρυά απο τη μαμά και τον μπαμπά. Μέσα στα μάτια τους είδα αυτή την αγωνία. Την ίδια που είχαν και οι δικοί μου γονείς στο δικό μου φοιτητικό σπίτι. Μόνο που τότε δεν την έβλεπα. 

Το βλέμμα μου συνάντησε το βλέμμα μιας άλλης μαμάς. Φοιτητομαμάς. Και μιλήσαμε. Χωρίς όμως να ανταλλάξουμε κουβέντα. “Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ρθεις”. Και χωρίς να θέλω είδα τον εξάχρονο γιο μου γυμνασιόπαιδο, φοιτητή, φαντάρο, στην πρώτη του δουλειά, γαμπρό, μπαμπά. Βούρκωσα. 

Κάπου εκεί με βλέπει ο άντρας μου. Πάει να σκάσει στα γέλια αλλά κάπου στη διαδρομή με λυπάται και κρατιέται. Μου χαιδέυει στην πλάτη κάνοντας οτι καταλαβαίνει. Φυσικά και δεν καταλαβαίνει. Από μέσα του έχει ξεκαρδιστεί! Τον συγχωρώ όμως, και τον αγαπώ που κρατιέται. 

Πήραμε λοιπόν το γραφείο, πήραμε την ανατομική καρέκλα, βάλαμε την βιβλιοθήκη. Μολύβια, ντοσιέ, μαρκαδόρους, τετράδια, βιβλία. Θέε μου πόσα βιβλία! Δεν θυμάμαι έτσι την δική μου αρχή στο δημοτικό. Όλα ήταν πιο απλά. Τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό. Μάλλον θα πρέπει να ρωτήσω τη μαμά μου. Πως ήταν για εκείνη άραγε; “Θα γίνεις μαμά και θα καταλάβεις”. Όλες μας το έχουμε ακούσει. Και όσες έχουμε ήδη γίνει μαμάδες το έχουμε καταλάβει. Για τα καλά. 

Τελικά όμως πόσο δασκάλα είχε γίνει η μαμά μου; Πόσο δασκάλα οφείλω να γίνω εγώ; Συζητώντας με άλλες μαμάδες είδα μπροστά μου δύο σχολές. Την “κάθομαι δίπλα στο παιδί μου και κάνω τα μαθήματα μαζί του” και την “αφήνω το παιδί μου να αναλάβει τις ευθύνες του και δεν εμπλέκομαι παρά μόνο όταν μου ζητηθεί”. Εσύ που ανήκεις;

Ζήτησα την συμβουλή μιας φίλης. Φίλης ψυχολόγου. Μοιράζομαι λοιπόν μαζί σου τις συμβουλές της και μας εύχομαι μια ήρεμη και δημιουργική σχολική χρονιά!

Καλή μας αρχή!