Πριν λίγες μέρες είδα ένα όνειρο που με συντάραξε.  Είδα την αγαπημένη μου γιαγιά Μερόπη, που έφυγε από κοντά μας, πλήρης ημερών, πριν τρία χρόνια και ποτέ δεν έχει σταματήσει να μου λείπει.  Δηλαδή δεν την είδα ακριβώς… την πήρα τηλέφωνο!  Ναι, κι όμως, μίλησα με τη νεκρή γιαγιά μου στο τηλέφωνο.

Το ονειρικό σενάριο πήγε ως εξής.  Είμαι στο σπίτι, που ζούσε η γιαγιά μου, μαζί με τη μαμά μου και της λέω με όλη τη φυσικότητα του κόσμου, «μαμά, μου δίνεις λίγο το τηλέφωνο, θέλω να τηλεφωνήσω στη γιαγιά».  Γυρνάει η μαμά μου, με κοιτάει για λίγα δευτερόλεπτα άναυδη και μου απαντάει, «παιδί μου, τι λες, πως θα πάρεις τη γιαγιά τηλέφωνο.   Η γιαγιά έχει πεθάνει!».  Εγώ απτόητη συνεχίζω να ζητάω το τηλέφωνο με ύφος «δεν ξέρεις εσύ» και όταν τελικά το παίρνω καλώ έναν αριθμό που απλά τον ήξερα, δεν ξέρω πως, και δυστυχώς, προς μεγάλη μου απογοήτευση, δε θυμάμαι πια!

Ντριν, ντριν.  Ακούω δύο φορές τον ήχο του τηλεφώνου όταν καλεί και η γιαγιά  μου το σηκώνει.

- Ναι;
- Γιαγιάκα μου;
- Μερόπη μου!  Κοριτσάκι μου καλό, πως είσαι;
- Καλά είμαι γιαγιά. Εσύ; Πως είναι εκεί που είσαι;
- Καλά είμαι κι εγώ. Μια χαρά είναι εδώ, μην ανησυχείς καθόλου για μένα, όλα είναι καλά!
- Ο παππούς γιαγιά, τι κάνει; Είναι μαζί σου τώρα; (Ο παππούς μου έχει πεθάνει πριν από 13 χρόνια)
- Όχι, δεν είναι μαζί μου.  Ο παππούς είναι αλλού, δεν έχουμε συναντηθεί.
- ΑΛΛΟΥ;!!! Που αλλού γιαγιά;
- Μην ανησυχείς, είναι καλά εκεί που είναι, απλά δεν είμαστε μαζί.  Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι, θα καταλάβεις κάποια στιγμή…. αλλά όχι ακόμη.  Να προσέχεις και να ζεις όσο πιο καλά μπορείς κορίτσι μου.
- Εντάξει γιαγιά μου, να ξέρεις ότι μου λείπεις.
- Γεια σου καλή μου και να μη φοβάσαι καθόλου.
- Γεια σου γιαγιάκα μου.

Κλείσιμο τηλεφώνου.  Ανάκτηση αντίληψης.  Απορία! Πώς να μην φοβάμαι γιαγιά, ποιος ζωντανός δε φοβάται το θάνατο;  Κλείσαμε πριν μου πεις τον τρόπο, γιαγιά!
Προσπάθησα πολύ να ερμηνεύσω το όνειρό μου.  Σκέφτηκα αρχικά ότι ίσως να έχω κάποιο ανεξερεύνητο υπερφυσικό χάρισμα που μου επιτρέπει την πρόσβαση στον άλλο κόσμο και μετά όταν αποφάσισα να σοβαρευτώ, σκέφτηκα ότι μάλλον το υποσυνείδητο μου μού στέλνει κάποιο μήνυμα.  Τι μήνυμα όμως;

Μερικούς μήνες πριν το όνειρο είχα άλλη μία εμπειρία σχετική με το θάνατο που μου άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπω την ζωή.  Είχα ένα πολύ σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα.  Έβρεχε, έχασα τον έλεγχο του αυτοκινήτου μου, το οποίο παρόλη την απεγνωσμένη μου προσπάθεια να το επαναφέρω κινούταν ανεξέλεγκτα, μία με κατεύθυνση τον διαχωριστικό τοίχο του δρόμου αριστερά και μία προς το χαντάκι δεξιά.  Όταν είδα ότι δεν καταφέρνω τίποτα, απλά παραιτήθηκα… και αυτό που ένιωσα εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που δεν ήξερα αν θα ζήσω ή όχι, ήταν συγκλονιστικό.  Ένιωσα την απόλυτη γαλήνη!  Ούτε υπόνοια φόβου.  Πρόλαβα μόνο να σκεφτώ ότι αν αυτή ήταν η ζωή μου, ήταν ωραία και δεν πειράζει να πεθάνω τώρα…  Μετά το αυτοκίνητο σταμάτησε πάνω στην προστατευτική μπάρα και η επόμενη μου σκέψη ήταν «πάει το καινούργιο μου αυτοκίνητο, καταστράφηκε!».  Γιατί, η ζωή τελικά πάντα συνεχίζεται!  Όσο συγκλονιστικό κι αν ήταν το συναίσθημα που ένιωσα όταν δεν ήξερα αν θα ζήσω, όταν τελικά έζησα η ροή της ζωής με απορρόφησε αυτόματα.

Αυτό που μου έμεινε από αυτό το τρακάρισμα (εκτός από τις στραπατσαρισμένες λαμαρίνες) ήταν μία έντονη και μη αντιμετωπίσιμη φοβία.  Από την επόμενη κιόλας φορά που έπιασα τιμόνι έτρεμαν χέρια και πόδια, δεν μπορούσα να πάω με ταχύτητα πάνω από 60 χιλιόμετρα, εννοείται με τίποτα όταν έβρεχε και νόμιζα όλη την ώρα ότι χάνω τον έλεγχο του αυτοκινήτου.  Οδηγώ καθημερινά από 18 χρονών και αυτός ο φόβος ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο, γιατί πάντα ήμουν ένας οδηγός με αυτοπεποίθηση και άνεση (αυτοί την πατάνε συνήθως).  Δεν ήξερα τι να κάνω και πώς να βρω τον παλιό μου εαυτό.  Ο καιρός περνούσε κι εγώ πίστευα ότι αν συνεχίσω να προσπαθώ θα το ξεπεράσω.  Όμως όχι, ο φόβος ήταν πάντα συνοδηγός μου.  

Η λύτρωση τελικά ήταν απλή, ένα απλό κλικ του μυαλού και ήρθε από έναν πολύ καλό φίλο ψυχολόγο.  Του έλεγα για το φόβο μου και ότι δεν ξέρω τι κάνω για να το ξεπεράσω και μου λέει το εξής απλό «Τι είναι οι φοβίες;  Είναι το χάσιμο του ελέγχου.  Για οτιδήποτε δεν έχουμε τον έλεγχο αυτό μας φοβίζει.  Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα.  Πρέπει να μάθεις να ζεις με τον φόβο σου, χωρίς να σε εμποδίζει να ζεις.  Να δεχθείς την νέα Μερόπη, αυτήν που δημιουργήθηκε μετά την εμπειρία με το τρακάρισμα.»  

Μπορεί να ακούγεται απλό αλλά για μένα η κουβέντα αυτή ήταν αποκάλυψη.  Μα πως δεν το είχα σκεφτεί;  Αντί να βασανίζομαι πώς να διώξω τον φόβο θα μάθω απλώς να ζω με αυτόν χωρίς να εμποδίζει την ζωή μου!  Από τότε ο φόβος είναι ακόμη συνοδηγός μου αλλά απέκτησε πιο διδακτικό χαρακτήρα.  Μου έμαθε να προσέχω πολύ περισσότερο, να μη νομίζω ότι είμαι ο ιππότης της ασφάλτου και όταν βρέχει να πηγαίνω σιγά-σιγά από την τέρμα δεξιά λωρίδα του δρόμου.  Αποδέχτηκα και αγκάλιασα το νέο μου εαυτό και αυτό με λύτρωσε.

Αυτό ισχύει για όλους τους φόβους.  Όπως και τον φόβο του θανάτου.  Πιστεύω ότι μέσω του ονείρου, το υποσυνείδητό μου χρησιμοποίησε έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο που έχει φύγει, για να μου πει να ζω τη ζωή μου όσο καλύτερα μπορώ και όχι να την σπαταλώ φοβούμενη τον θάνατο.  Είναι σχεδόν αδύνατο να διώξεις εντελώς αυτόν το φόβο, πρέπει απλά να μάθεις να ζεις μαζί του και να τον χρησιμοποιήσεις για να εκτιμήσεις τη ζωή και να την ζήσεις στο έπακρο, όσο καλύτερα γίνεται. 

Όπως και να ‘χει χαίρομαι πολύ που μίλησα με τη γιαγιά μου.  Το μόνο που μου έμεινε να αναρωτιέμαι είναι «ΠΟΥ είναι ο παππούς, γιαγιά;».

 

Born To Die
by Lana Del Rey
https://www.youtube.com/watch?v=Bag1gUxuU0g