Η μέρα έχει 24 ώρες όπως όλοι ξέρουμε. Και μέσα σε αυτές τις ώρες υποτίθεται ότι ένα μωρό (3 ½ μηνών) κοιμάται τις 13 πάνω κάτω. Έλα που ο Θοδωρής δεν το ξέρει..ή γιατί δεν του το έχει πει κανένας ή γιατί δεν θέλει να το καταλάβει. 

Μια ακόμα θεωρία που προσπαθώ να του εξηγήσω αλλά μάταια, είναι ότι το μέρος που συνήθως κοιμόμαστε είναι το κρεβάτι και όχι το καρότσι. Νόμιζω πως αν κάτσω να προσθέσω τις ώρες που έχει κοιμηθεί στο καρότσι είναι πιο πολλές από τις φορές που κοιμήθηκε στο κρεβάτι. Έχει έρωτα με το καρότσι. Mάτια κλείνουν, πιπίλες φεύγουν από το στόμα και έρχεται ο ύπνος ο γλυκός και γεια σας ο Θοδωρής. 

Αυτό συμβαίνει με τον ύπνο μέσα στη μέρα. Το βράδυ μας κάνει τη χάρη και κοιμάται στο κρεβάτι που είναι δίπλα στο δικό μας, προς το παρόν. 

Είναι άπειρες οι φορές που προσπάθησα να τον βάλω στο κρεβάτι. Τον νανουρίζω κανονικά και ενώ έχει γλαρώσει, τον βάζω στο κρεβάτι και γίνεται ένα από τα παρακάτω 
1. Ανοίγει μάτια αμέσως και κλαίει!! ΈΛΕΟΣ! Και έχω κάνει τα πάντα για να τον ακουμπήσω στο κρεβάτι με μεγάλη προσοχή. Mission impossible θυμίζει η σκηνή. Με κομμένη την ανάσα. Αυτό που λες από μέσα σου.. “έλα μερικά εκατοστά ακόμα και μπορώ να πάω να κάτσω στο σαλόνι” DREAM ON κοπελιά..
2. Κοιμάται από 15-30 λεπτά (ενώ ο χρόνος στο καρότσι αντιστοιχεί σε 2 ώρες)

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο ύπνος στο καρότσι. Γιατί πλέον με τα δύο παιδιά στο σπίτι όλη μέρα δεν έχω τον χρόνο να κάτσω άπειρη ώρα κοιμίζοντας τον Θοδωρή όταν η Ραφαέλα έχει πει 100 φορές με θλιμένα ματάκια που μου ματώνουν την καρδιά.. “έλα μανούλα να παίξουμε..έλαααα”

Όταν σκέφτομαι πώς ήταν η Ραφαέλα με τον ύπνο όταν ήταν μωρό, θυμάμαι πως ήταν εύκολη γενικά. Δεν με δυσκόλεψε πουθενά ιδιαίτερα. Δεν χρησιμοποίησα ποτέ καρότσι για να την κοιμίσω για παράδειγμα. Και τώρα βλέπω γενικά πόσο διαφορερικοί είναι μεταξύ τους σε πολλά πράγματα. Και καλά κάνουν! Εγώ τι κάνω είναι το θέμα!

Έτσι καταλήγουμε στα άπειρα σσσσσσσς που ακούει η Ραφαέλα όταν κοιμάται ο μικρός γιατί:
1. Επενδύθηκε χρόνος και υπομονή για να κοιμηθεί, οπότε δεν θέλουμε να πάει χαμένη η όλη προσπάθεια
2. Η Ραφαέλα όταν μιλάει είναι σαν να φωνάζει. Μιλάει πολύ δυνατά. Τα κάνει όλα δυνατά. Σαν τον μπαμπάκα της. Και προσπαθώ να της εξηγήσω ότι πρέπει να σεβόμαστε τον ύπνο του άλλου, και ότι δεν χρειάζεται να τσιρίζουμε, αλλά δε νομίζω ότι χαμπαριάζει και πολύ. 

Αποτέλεσμα..
Βασίζομαι στο γεγονός ότι σύντομα δεν θα χωράει στο καρότσι και αναγκαστικά θα βολευτεί στο κρεβάτι του, που σύντομα θα βρίσκεται στο δωμάτιο της Ραφαέλας!! (εκεί να δούμε γλέντια) Ή στην πιθανότητα να το πάρω απόφαση και να μην τον ξαναβάλω στο καρότσι για να κοιμηθεί και ότι γίνει!! (που αυτό είναι πιο πιθανό σενάριο)

Καλή μου τύχη!