Ένα θέμα που με απασχόλησε αρκετά ήταν το να φέρω κοντά το παιδί μου με τον αθλητισμό.  Οι λόγοι γνωστοί, αθλητισμός και παιχνίδι βοηθούν στη κοινωνική ανάπτυξη και ένταξη του παιδιού, στην αυτοπειθαρχία, στην ομαδικότητα, δυναμώνουν το σώμα και θωρακίζουν την υγεία του παιδιού. Επίσης μέσα από τον αθλητισμό, το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται τις επιτυχίες και τις αποτυχίες.

Έτσι θεώρησα πολύ σημαντικό να ξεκινήσει νωρίς τα βήματα της στον αθλητισμό.  Με αυτό το τρόπο αυξάνονται οι πιθανότητες η άθληση να της γίνει συνήθειο και τρόπος ζωής.  Ίσως το άθλημα που θα διαλέξει να τη συντροφεύει και όταν μεγαλώσει.

Σκέφτηκα λοιπόν μπαλέτο, λάτιν, μοντέρνο χορό, κολύμβηση, πολεμικές τέχνες, ρυθμική, ενόργανη, στίβο και η λίστα μου όλο και μεγάλωνε...
Ομαδικό ή ατομικό; Άλλη μια ερώτηση.
Τι θα κερδίσει από κάθε άθλημα αλλά και τι θα της ταιριάζει περισσότερο. Σε ποιό δε θα βαρεθεί;  Ποιό άραγε είναι το καλύτερο για την ηλικία της; Τι θα τη βοηθήσει στο μέλλον; Ποιό είναι καλύτερο για το σωματότυπο της;
Πολύ βασικό επίσης να διασκεδάζει και να της αρέσει για να θέλει να περνάει έτσι τον ελεύθερο χρόνο της. 
Υπάρχουν βέβαια και τα πρακτικά θέματα.  Η απόσταση από το σπίτι, η διάρκεια του μαθήματος και το κόστος. 

Δύσκολη υπόθεση. 

Πιστεύω ότι θα ήταν πιο εύκολο αν ήταν ένα παιδί που έδειχνε κάποιο ταλέντο ή κλίση σε κάτι, για παράδειγμα αν χόρευε όλη την ημέρα, αν έπαιζε με μια μπάλα ή αν έκανε ακροβατικά συνεχώς, τότε θα ήξερα. Η Νεφέλη είναι ένα ιδιαίτερα ενεργητικό παιδί που ασχολείται με πολλά και δείχνει τη διάθεση της για άθληση, αλλά όχι κάτι συγκεκριμένο.

Εγώ όταν ήμουν παιδί ήθελα να μάθω πολεμικές τέχνες.  Οι συνθήκες όμως δεν το επέτρεψαν.    . Αυτό το όνειρο ή απωθημένο όμως αφορά μόνο εμένα. Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση όμως να επηρεάσω την επιλογή της.  Να μην έχει καμία σχέση με τα δικά μου θέλω.  Οπότε σκέφτηκα να τα προτείνω όλα στη Νεφέλη και να πάμε να κάνουμε δοκιμαστικό σε όποιο ή όποια της κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Σε όλες τις σχολές το πρώτο μάθημα είναι δωρεάν, έτσι θα μπορούσε να έχει μια πρώτη επαφή για να διαλέξει πιο εύκολα.

Της είπα τις ιδέες μου και τη ρώτησα από πού θέλει να ξεκινήσουμε.

«Μαμά, θέλω να μάθω τένις», ήταν η απάντηση που πήρα. 
Αυτό δεν ήταν στις προτάσεις μου, δεν το είχα σκεφτεί καθόλου σαν επιλογή.  Το σκέφτηκε όμως η Νεφέλη από μόνη της.
Πήγαμε για δοκιμαστικό και της άρεσε πάρα πολύ.
Ξεκινήσαμε μαθήματα σε ένα γκρουπ με παιδάκια της ηλικίας της.  Έτσι, ένα ατομικό άθλημα έγινε ομαδικό και ιδιαίτερα διασκεδαστικό για τη Νεφέλη.
Δύο φορές την εβδομάδα πιστεύω ότι είναι πολύ καλά για να έχει ελεύθερο χρόνο και να μην κουραστεί.

Έχει περάσει ένας μήνας περίπου που ξεκίνησε το τένις και έχει ακόμη τον ίδιο ενθουσιασμό.  Όλη την εβδομάδα ανυπομονεί να πάει και μετράει τις ημέρες.
Τελικά ήταν πολύ πιο απλό από ότι φαινόταν.