1995.  Έφηβη τότε, φανταζόμουν το μέλλον, έκανα προβλέψεις, όνειρα και σχέδια.  Το μέλλον 20 χρόνια μετά μου φαινόταν τόσο μα τόσο μακρινό και ο τότε εαυτός μου τόσο μεγάλος!  Σκεφτόμουν ότι μέχρι τότε θα έχω την τέλεια δουλειά που θα μου προσφέρει πολλά χρήματα και άρα άνετη ζωή, θα έχω φυσικά παντρευτεί και θα έχω αποκτήσει τουλάχιστον δύο παιδιά.  Μάλλον θα έχουν εφευρεθεί ιπτάμενα αυτοκίνητα, θάλαμοι διακτινισμού (όπου θα ήταν ικανές να σε πάνε εκεί που θέλεις με τη μορφή που είχες πριν και όχι με τα χέρια κάτω και τα πόδια πάνω) και η τεχνολογία γενικά θα έχει προχωρήσει τόσο που η ζωή μας θα έχει γίνει πολύ εύκολη.

2015.  Χμ, τελικά μάλλον δεν έπεσα και πολύ μέσα στις μελλοντικές μου προβλέψεις.  Παιδιά δεν έχω ούτε ένα, η τέλεια δουλειά είναι κάτι πολύ σχετικό, τα λεφτά μία πικρή ιστορία, το αυτοκίνητό μου ακόμη με ρόδες στην άσφαλτο και όταν θέλω να πάω κάπου αντί για τον ταχύτατο και άνετο θάλαμο διακτινισμού οι επιλογές μου περιορίζονται στο ασφυκτικά γεμάτο με κόσμο και βασανιστικά αργό αστικό λεωφορείο (όποιος έχει πάρει το 12 της Κάτω Τούμπας ξέρει τι εννοώ).

Έχοντας αποδείξει την φτωχότατη ικανότητα μου στις μελλοντικές προβλέψεις και με αφορμή το άρτι αφιχθέν νέο έτος, μετά από έντονη εσωτερική περισυλλογή πήρα μία απόφαση.  Η απόφασή μου είναι να μην κάνω πια καθόλου προβλέψεις και σχέδια για το μέλλον.  Καθόλου!  Γιατί αυτό που λένε, ότι όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει, αποδεικνύεται πέρα για πέρα αληθινό.  Θα αφήσω τη ζωή να φέρει αυτά που είναι να φέρει και θα πράττω αναλόγως. 

Όμως δεν θα σταματήσω ούτε στιγμή να ονειρεύομαι.  Δεν θα αφήσω ποτέ ξανά τη ρουτίνα, τις απογοητεύσεις, τα ματαιωμένα μεγαλεπήβολα σχέδια και όλα αυτά που θέλω αλλά δεν έχω να με παίρνουν από κάτω.  Νομίζω ότι η ευδαιμονία της ψυχής βρίσκεται στο να εκτιμήσω αυτά που ήδη έχω.  Είναι κρίμα που το σπίτι μου είναι τόσο μικρό αλλά έχω την ευλογία να έχω σπίτι.  Δεν έχω την τέλεια δουλειά και τα πολλά λεφτά που θα ήθελα όμως έχω δουλειά και ένα μισθό που μου επιτρέπει να ζω αξιοπρεπέστατα.  Μπορεί το αυτοκίνητό μου να μην πετάει αλλά έχω δικό μου αυτοκίνητο, έστω και με απλές, ταπεινές ρόδες.  Και το πιο σημαντικό, μπορεί να πέρασα τα 30 και να μην έχω ακόμη παιδιά αλλά έχω βρει την αγάπη σε έναν άνθρωπο που έχει όλα τα προσόντα για να γίνει καταπληκτικός πατέρας στα μελλοντικά μας παιδιά.  (Για τον θάλαμο διακτινισμού δεν θα μιλήσω γιατί δεν έχω κάτι τόσο σούπερ να τον αντιπαραθέσω.  Απλά θα περιμένω τη μέρα που επιτέλους θα ανακαλυφθεί.)

Τα χρόνια περνάνε όντως τρομερά γρήγορα και καθώς κοιτάω προς τα πίσω ανακαλύπτω αυτό που λένε, όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, ότι όλη η ουσία κρύβεται στις στιγμές.  Στο χρόνο που περνάμε με αυτούς που αγαπάμε, στο χρόνο που κάνουμε αυτά που αγαπάμε, στο χρόνο που ονειρευόμαστε και σε αυτή τη μαγική στιγμή που ένα όνειρό μας παίρνει ξαφνικά ζωή.  Αυτές τις στιγμές έχω σκοπό να πολλαπλασιάσω και να τιμήσω περισσότερο μέσα στο 2015 και σε όλα τα χρόνια που θα έρθουν.  Έτσι, αν αξιωθώ άλλα 20 χρόνια, θα κοιτάω πίσω και δεν θα βλέπω άτοπες προβλέψεις και σχέδια αλλά μία ζωή χορτάτη από αγάπη και όμορφες στιγμές.  Γιατί το μέλλον δεν είναι σε άλλα 20 χρόνια αλλά τώρα…

 

Βρες Χρόνο

Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

Βρες χρόνο για δουλειά -
αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

Βρες χρόνο για σκέψη -
αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι -
αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα -
αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -
αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

Βρες χρόνο για όνειρα –
αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ' αστέρια.

Βρες χρόνο ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι -
αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου -
είναι πολύ σύντομη η μέρα για να 'σαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς -
αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Βρες χρόνο να είσαι παιδί -
για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

 

 

Μουσική πρόταση:
The Future
By Leonard Cohen
https://www.youtube.com/watch?v=DsdAnYLvGe4