Νέα Υόρκη. Μια πόλη γεμάτη χρώμα και φως. Μια πόλη που όλα είναι μεγάλα, γυαλιστερά και υπερβολικά. 

Την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί νόμιζα πως είμαι σε ταινία. Χάθηκα στην υπερβολή της, την ρούφηξα και μετά από λίγες μέρες, όταν καταλάγιασε ο ενθουσιασμός, ήθελα να γυρίσω σπίτι μου. Με γοητεύει, με εκπλήσει και με συναρπάζει. Αλλά για λίγο. Δεν θα διάλεγα ποτέ να ζήσω την ζωή μου εκεί. Όμως θα είναι πάντα αγαπημένος προορισμός.

Πριν από λίγους μήνες μου ανακοίνωσε ο Θοδωρής πως θα κάνουν μαζί με την Έλλη περιοδεία στην Αμερική. “Νέα Υόρκη θα πάτε;” ρώτησα γεμάτη λαχτάρα. “Φυσικά!” μου είπε. Μέσα σε λίγα λεπτά είχε περάσει από το μυαλό μου όλο το τελευταίο μας ταξίδι εκεί πριν απο 6 χρόνια. Αλλά και αυτό που θα ερχόταν. Δεν θα το έχανα με τίποτα!

 

Το ταξίδι για εκείνους ξεκίνησε στα μέσα του Σεπτέμβρη και μετά από μερικές μέρες πήγα να τους συναντήσω και εγώ, αρχικά στην Ουάσιγκτον που ήταν και η πρώτη τους συναυλία, και στην συνέχεια θα πηγαίναμε όλοι μαζί Νέα Υόρκη. Ταξίδεψα μόνη μου και παρόλο που το ταξίδι ήταν μεγάλο, ομολογώ πως χάρη στην Turkish Airlines πέρασε νεράκι!

Άνεση, καταπληκτική εξυπηρέτηση και πραγματικά υπέροχο φαγητό που δεν θυμίζει σε τίποτα τα γεύματα που συνήθως τρως στο αεροπλάνο

Και σε αυτό το σημείο θα αρπάξω την ευκαιρία να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπέροχη φιλοξενεία και να εκφράσω την χαρά μου για την νέα μας συνεργασία! Μια συνεργασία που επιφυλάσει για σας πολλές εκπλήξεις που σύντομα θα μάθετε! 

Η Ουάσιγκτον ήταν μια πόλη πολύ ήρεμη. Δεν κατάφεραμε να την δούμε και πολύ, αλλά μου θύμισε περισσότερο επαρχία παρά πρωτεύουσα. Ελάχιστη κίνηση στους δρόμους. Πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Πολύ χαμηλοί τόνοι. Εκτός από τους Έλληνες φυσικά και την συναυλία που ήταν όσο loud είναι και ο λαός μας. Ήταν ένα υπέροχο βράδυ με πολύ χορό, γέλιο και πολύ πολύ αγάπη από τους Έλληνες εκεί. Πολύ αγάπη όμως! 

Η χαρά μου απίστευτη όταν συνάντησα το Καλομοιράκι! Η χαρά της ζωής και το κέφι της παρέας. Συναντήσαμε και άλλους φίλους που έχουμε εκεί αλλά κάναμε και  πολλούς καινούριους.  

Το τελευταίο πρωινό μας καταφέραμε να επισκεφθούμε το εθνικό μουσείο αεροναυτικής και διαστήματος. Δεν σταμάτησα λεπτό να σκέφτομαι τους γιους μου και πόσο θα είχαν ενθουσιαστεί αν ήταν εδώ! 

Μετά από δύο μέρες ξεκινήσαμε για την Νέα Υόρκη όλοι μαζί οδικώς για ένα ταξίδι που νομίζαμε ότι θα κρατήσει τρεις ώρες. Τελικά κράτησε σχεδόν οχτώ! Και οι δύο ήταν μέσα στην Νέα Υόρκη.

Και όμως η χαρά μας όταν φτάσαμε, όταν είδαμε όλους αυτούς τους ουρανοξύστες από μακρυά, ήταν τόσο μεγάλη που ξεπέρασε όλη την κούραση.

Τόσο γοητευτική, τόσο μαγική, υψώνεται πάνω σου τεράστια και νομίζεις πως θα σε καταπιεί. Σαν ένας πολύ παθιασμένος έρωτας. 

Φτάσαμε το βραδάκι με το λεωφορείο του Melrose Ballroom και η θέα από το δωμάτιο μας αποζημιωτική!

 

Οι μέρες εξαφανίστηκαν. Περνούσαν τόσο γρήγορα, τρομακτικά. Φύσικά και δεν πρόλαβα να κάνω όλα όσα ήθελα. Εκείνες τις ημέρες ήταν και η  επίσκεψη του Πάπα στην Νέα Υόρκη και αυτό μας περιόρισε πολύ όσον αφορά τα μουσεία και τις τοποθεσίες που θέλαμε να επισκεφθούμε. Τα περισσότερα ήταν κλειστά δύο και τρεις μέρες πριν τον υποδεχθούν. Αλλά αυτό δεν μας σταμάτησε. Κάναμε βόλτες όλη μέρα...

...και όλη νύχτα!

Ζωντανή μετάδοση όπερας από τα video wall στο κέντρο της Times Square

Ήταν πολύ δύσκολο να διαλέξω ποιες φωτογραφίες θα σου δείξω για να μην σε κουράσω. Θα σταθώ μόνο σε δύο τρία σημεία που είναι χαρακτηριστικά της πόλης αυτής που ποτέ δεν κοιμάται.


Το σημείο 0 που βρισκόταν οι δίδυμοι πύργοι ήταν από τις πιο συγκινητικές εμπειρίες που είχα εκεί.

Γύρω γύρω χαραγμένα τα ονόματα όλων όσων έχασαν εκείνη την ημέρα την ζωή τους και παντού αφημένα λουλούδια, γράμματα, φωτογραφίες. 

Στην ακριβώς απέναντι πλευρά των συναισθημάτων το διάσημο Central Park. Ένας υπέροχος μικρός παράδεισος στην μέση μιας τσιμεντούπολης μας χάρησε έναν πανέμορφο περίπατο και μας κράτησε εκεί πολύ περισσότερες ώρες από όσες υπολογίζαμε. 

Ο Θοδωρής και η Έλλη με τον γλυκό μας Jimmy. Διοργανωτής των συναυλιών, η ψυχή της παρέας και ένας από τους πιο φιλόξενους ανθρώπους που έχω συναντήσει! 


Times Square και τίποτα δεν σε ξαφνιάζει. Το σημείο που σου παίρνει την ανάσα. Και σου δημιουργεί αυχενικό. Κοιτάς τα τεράστια video wall να αγγίζουν τον ουρανό και προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι νύχτα ή μέρα. Γιατί αν βασιστείς στο φως σίγουρα δεν είναι ξεκάθαρο. Εκεί είναι πάντα πρωί. Τα μαγαζιά λειτουργούν σε 24ωρη βάση και το φως είναι εκτυφλωτικό. Τόσο που γύρω σου βλέπεις ανθρώπους με γυαλιά ηλίου. Και σίγουρα αυτό δεν είναι το πιο περίεργο που θα δεις…

 

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου ήταν και η πρώτη συναυλία εκεί. Πολύ χορός, κέφι, γέλιο. Πολύ αγάπη. Πολύ Ελλάδα.

Η τρελή που ανέβηκε πάνω στη σκηνή να βγει φωτογραφία...


...και ο γλυκός κύριος που κανονικά φροντίζει να μην γίνεται αυτό...

Με τον Γιώργο και τον Κώστα

Ο Jimmy έφτιαξε ψεύτικα δολλάρια με το δικό του πρόσωπο και τα μοίρασε στον κόσμο που τα σκορπούσε φυσικά απλόχερα!

Κυριακή ήταν η μέρα της επιστροφής μου. Πάλι μόνη μου στο ταξίδι αφού οι συναυλίες συνεχίστηκαν και εγώ ήμουν η μόνη που γύριζε πίσω. Και με την ίδια χαρά και προσμονή που πήγα στην Νέα Υόρκη, φεύγω κι όλας. Γιατί, σου είπα, αυτή η πόλη με τρομάζει. Και μετά από λίγο με διώχνει. Κυρίως όμως γιατί αυτή ήταν η πρώτη φορά μένω τόσο πολύ μακρυά από τα αγόρια μου. Μετά από δέκα μέρες μακρυά τους η λαχτάρα μου να τους δω έκανε το ταξίδι παιχνιδάκι. Και η αγκαλιά τους όταν έφτασα με γέμισε αγάπη, χαρά και ανακούφιση. Πόσο μου λείψανε…

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Έλληνες της ομογένειας για την ζεστή αγκαλιά και την αγάπη μου μας δείξανε. Και το μάθημα που μας δώσανε. Ναι. Οι Έλληνες αγαπιούνται δυνατά. Στηρίζουν ο ένας τον άλλο πολύ. Φωνάζουν την χαρά τους και κρατάνε δυνατά ο ένας το χέρι του άλλου στο άγνωστο. Στο ξένο. Αλλά κυρίως αποδέχονται και αγαπούν την χώρα τους, το χώμα τους, το αίμα τους. Και μια ευχή. Να το θυμόμαστε και μεις κάπου κάπου αυτό. Εμείς που δεν χρειάστηκε να φύγουμε. Που έχουμε ακόμα το ήλιο μας και το γαλάζιο μας. Εμείς που είμαστε ακόμα εδώ. Εμείς οι τυχεροί ή άτυχοι δεν ξέρω.. Εμείς που καμιά φορά ξεχνάμε πόσα μας ενώνουν και χωριζόμαστε από μικρά, πολύ μικρά μπροστά στο Έθνος μας πράγματα. Λίγοι αγαπούν όπως εμείς. Και αυτό θαρρώ, είναι η πιο δυνατή μας κληρονομιά…