Πριν γίνω μαμά έβλεπα γονείς με τα παιδιά τους κατά τη διάρκεια εξόδων τους σε καφέ, εστιατόρια ή σε εξωτερικούς χώρους. Το ζητούμενο σε μια έξοδο αναψυχής είναι να περάσουν καλά όλοι, μικροί και μεγάλοι. Παρατηρούσα όμως, ότι άλλοι περνούσαν καλά και άλλοι όχι. Όχι δηλαδή ότι κάποιοι ήταν μόνιμα οι τυχεροί. Ξαφνικά η κατάσταση άλλαζε και η μια οικογένεια έπαιρνε τη θέση της άλλης με κάποιους να αντιδρούν ψύχραιμα και κάποιους όχι. Πολλές φορές φαινόταν να γίνεται η έξοδος για τους ίδιους, αλλά και για τα διπλανά τραπέζια, εφιάλτης.

Ομολογώ ότι υπήρξαν στιγμές που όταν τσίριζε το παιδάκι στο διπλανό τραπέζι, πετούσε το φαγητό του παντού ή ανάγκαζε ένα μέλος της οικογένειας ή της παρέας να τρέχει από πίσω του, σκεφτόμουν ότι το δικό μου παιδί σίγουρα δε θα κάνει έτσι, θα του μάθω να φέρεται σωστά, θα είναι ήρεμο και όλα αυτά που μπορεί κανείς να σκεφτεί αν δεν έχει παιδιά. Όταν γεννιέται το παιδί σου το ροζ αυτό συννεφάκι και το ιδανικό παιδί της διαφήμισης εξαφανίζεται, η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε ούτε θα υπάρξει τέτοιο παιδί στην πραγματικότητα αλλά αυτό είναι κάτι που εγώ τουλάχιστον δεν το ήξερα τότε.

Από τότε λοιπόν που μπήκε και η Νεφέλη στη παρέα μας τα πράγματα άλλαξαν. Ξεκινούσαμε με την καλύτερη διάθεση όλοι για μια έξοδο, είτε αυτή ήταν οικογενειακή, είτε με φίλους και κάπου στη διαδρομή τα πράγματα χαλούσαν, γιατί υπήρχαν πολλοί παράγοντες που δεν είχαμε υπολογίσει. Για εμένα το να πεινάω ή να διψάω και να καθυστερήσω να φάω για οποιοδήποτε λόγο, όπως η κίνηση ή επειδή περνούσαμε ωραία και μείναμε παραπάνω ή έγινε κάτι απρόοπτο, δεν σημαίνει και το τέλος του κόσμου. Αυτό όμως δεν είναι ο κανόνας για όλους στη παρέα! Ανακάλυψα λοιπόν, ότι ακόμη και όταν έφυγε η Νεφέλη από τη βρεφική ηλικία το να διψάσει , να κουραστεί, να ξεφύγει από το πρόγραμμα της, απλά να βαρεθεί ή να μην μπορούν να ικανοποιηθούν άμεσα τα θέλω της, μπορούσε να οδηγήσει σε μια απίστευτη έκρηξη και να φέρεται όμοια με εκείνα τα παιδάκια με τα οποία δε θα έμοιαζε ποτέ το δικό μου παιδί (Δεν ήξερες; Δε ρώταγες). Έτσι υπήρξαν κάποιες φορές που ενώ ξεκινούσαμε να απολαύσουμε όλοι τη βόλτα μας και να ξεφύγουμε από τη καθημερινότητα το αποτέλεσμα ήταν καταστροφή. Ταλαιπωρία, κούραση ,γκρίνια, γκρίνια και γκρίνια. Ανυπομονούσαμε απλά να γυρίσουμε στο σπίτι. Ευτυχώς αυτό δεν ήταν ο κανόνας.

Τώρα ευτυχώς είναι σε μια ηλικία που μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα πάντα. Τέτοιου είδους ξεσπάσματα έχουν ελαχιστοποιηθεί. Έχει μάθει και τη σημασία της λέξης «υπομονή», μιας έννοιας παντελώς άγνωστης τα προηγούμενα χρόνια που επικρατούσε το «τώρα». 

Αυτά που λειτούργησαν σαν σανίδα σωτηρίας στις εξόδους μας, ειδικά όταν ήταν πιο μικρή, είναι τα παρακάτω:

1. Να είμαστε όσο πιο κοντά γίνεται στο πρόγραμμα φαγητού, ύπνου και συνηθειών της.
2. Να έχω πάντα μαζί μου νερό, να έχω πάντα μαζί μου νερό, να έχω πάντα μαζί μου νερό. (Oι παθόντες με καταλαβαίνετε)
3. Να έχω πάντα μαζί μου ένα υγιεινό snack σε περίπτωση που πεινάσει και αυτό πιθανόν να μοιάζει με το τέλος του κόσμου.
4. Να έχω πάντα μαζί μου κάτι για να απασχοληθεί. Ειδικά αν είμαστε σε μέρος που δεν έχει με κάτι να παίξει, για παράδειγμα, σε εστιατόριο ή σε καφετέρια, γιατί μετά από τα πρώτα 10 λεπτά είχε ήδη βαρεθεί.
5. Να έχω πάντα μαζί μου κάτι για να απασχοληθεί (όχι δε τα βλέπεις διπλά), γιατί θα βαρεθεί σίγουρα αν έχω μαζί μου μόνο ένα.

Μετά από κάποιες αποτυχημένες εξόδους και το «μαμά, βαριέμαι» να ακούγεται κάθε ένα λεπτό, ετοίμασα μια τσάντα (σωτηρίας), ειδικά για το χειμώνα, που αναγκαστικά περνάμε περισσότερο χρόνο σε εσωτερικούς χώρους και την έχουμε ακόμη και τώρα. Την άφηνα στο αυτοκίνητο για να μη τη ξεχνάω (Τι να πρωτοθυμηθείς!)

Το περιεχόμενο το άλλαζα συχνά, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα της και τον αριθμό των παιδιών στην παρέα. Επέλεγα παιχνίδια, βιβλία δραστηριοτήτων, πλαστελίνες και υλικά για κατασκευές, διαφορετικά από αυτά που έχουμε στο σπίτι για να της κρατήσουν το ενδιαφέρον περισσότερο.

Θα μας χρειαστεί ξανά, ειδικά τώρα το χειμώνα που θα είμαστε σε κλειστούς χώρους, όχι όμως όσο τα προηγούμενα χρόνια που μας ήταν άκρως απαραίτητη.